Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Μοναστήρι Bitola - Ελληνικές Κτητορικές επιγραφές.


Το Μοναστήρι ή Μπίτολα (Σκοπιανά: Битола, Σερβικά: Битољ, Βουλγαρικά: Битоля, Βλάχικά: Bitule/Bituli, Τουρκικά: Manastır,مناستر), είναι πόλη της νοτιοδυτικής ΠΓΔΜ, το δεύτερο σημαντικότερο διοικητικό, πολιτιστικό, βιομηχανικό, εμπορικό, εκπαιδευτικό, αλλά και πληθυσμιακό κέντρο της χώρας, με 86.176 κατοίκους κατά την απογραφή του 1994. Η πόλη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 576 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, στο νοτιότερο τμήμα της κοιλάδας της Πελαγονίας. Περιβάλλεται από τα όρη Μπάμπα και Νίντζε και απέχει 175 χλμ από την πρωτεύουσα της χώρας, τα Σκόπια, 180 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και μόλις 15 χλμ. από τα σύνορα με την Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από το μεθοριακό σταθμό της Νίκης Φλώρινας. Ανά τους αιώνες υπήρξε σημαντικό εμπορικό σταυροδρόμι μεταξύ Αδριατικής, Αιγαίου και Κεντρικής Ευρώπης. Εξαιτίας του κομβικού χαρακτήρας της, κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν γνωστή με το προσωνύμιο «η πόλη των προξένων», καθώς πολλές Ευρωπαικές χώρες διέθεταν Προξενεία τους στο Μοναστήρι.Η πόλη βρίθει αξιόλογων πολιτιστικών μνημείων, χαρακτηριστικότερα όλων ο καθεδρικός ναός του Αγίου Δημητρίου (1830), μια από τις μεγαλύτερες Ορθόδοξες εκκλησίες της ΠΓΔΜ, η σκεπαστή αγορά, το παλιό παζάρι του Μoναστηριού (19ος αιώνας), ο Πύργος με το Ρολόι (17ος αιώνας), το Τέμενος του Αιντάρ Καντί (16ος αιώνας) αλλά και πλήθος νεοκλασσικών αρχοντικών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα στο φημισμένο κεντρικό δρόμο της πόλης «Shirok Sokak» (Широк Сокак).

πηγη
Δείτε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης

Ελληνική Βιβλιογραφία για το Σκοπιανό. Απάντηση στην απάτη των Σκοπιανών, για την πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας.


Αβέρωφ Ευάγγελος : Η Πολιτική Πλευρά του Κουτσοβλαχικού Ζητήματος.  Αθήναι 1948.
  • Αγγελόπουλος Αθανάσιος : Α. Αι ξέναι προπαγάνδαι εις την επαρχίαν Πολυανής, κατά την περίοδον 1870-1912. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1973. Β. Η Επισκοπική Σύνοδος της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης και η σημασία αυτής σήμερον. Αθήναι 1977. (ανάτυπον από την Θεολογίαν). Γ. Ο Ελληνισμός της Στρωμνίτσης. Θεσσαλονίκη 1979.


  • Αδαμίδης Α : Α. Στέργιος Παναγιωτίδης. ΄Ενας άξιος ιεροδιδάσκαλος. Θεσσαλονίκη 1981. Β. Καπετάν Λούκας Κόκκινος. Ο λεοντόκαρδος Μακεδονομάχος. Θεσσαλονίκη 1986.

  • Aκροπολίτης Γεώργιος: Χρονική συγγραφή. ΄Εκδοση Α. Heisenbrg. Lipsiae. Τ. 1-2. 1903. Corpus scriptorium Historiae Byzantinae, Nikephorus Gregoras.

  • Αλεξάνδρου Ν. Δημήτριος : Εγκλωβισμένοι. Οι ΄Ελληνες των Σκοπίων. Συγκλονιστικές μαρτυρίες. Εκδόσεις Ερωδιός. Θεσσαλονίκη 2008.


  • Αλιβιζάτος Π. Γερ και Σκλέπας - Ιουστινιανός Π : Η κατανομή των ομάδων αίματος παρ΄ ΄Ελλησιν, από Εθνολογικής απόψεως. Ελληνική Ιατρική, τεύχος 10, Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 1948, σελ. 873-909. Η εισαγωγή και τα συμπεράσματα αυτής της μελέτης δημοσιεύθηκαν και στο L΄ Hellenisme Contemporain, No 1 Janvier – Fevrier 1949, όπως και στην  αθηναική  γαλλόφωνη εφημερίδα Le Messager d΄ A δε, σε χωριστό φυλλάδιο, γαλλικά. Σχετικά μ΄ αυτή την μελέτη βλέπε Εστία 26-1-1949, άρθρο του Σπ. Μελά με τίτλο η φυλή μας και Βήμα 1-1-1949, άρθρο με τίτλο, η φυλετική καθαρότης των Ελλήνων.

  • Αμάντος Κ. Α : Οι βόρειοι γείτονες της Ελλάδος. Αθήναι 1923. Β. Μακεδονικά. Συμβολή εις την μεσαιωνικήν ιστορίαν και εθνολογίαν της Μακεδονίας. Αθήναι 1920. Γ. Ιστορικαί σχέσεις Ελλήνων, Σέρβων και Βουλγάρων. Αθήναι 1949.
  • Ανεστόπουλος Α : Ο Μακεδονικός Αγών 1903-1908. Τόμοι 2. Θεσσαλονίκη 1969.
  • Ανδριώτης Ν. Α : Το Ομόσπονδο Κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του. Εκδόσεις ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1960. Αναδημοσίευση 1992. (Πρωτοδημοσιεύθηκε αγγλικά το 1957. The Federative Republic of Skopje and its language. Aναδημοσίευση 1991).  Ομοίως εκδόσεις Πελασγός. Β. Η Γλώσσα και η Ελληνικότητα των Αρχαίων Μακεδόνων. Θεσσαλονίκη 1952.


  • Ανδρεάδη Α : Ο λόρδος Σαλίσβουρη και τα Ανατολικόν Ζήτημα, εις ΄Εργα, τόμος Γ΄. Αθήναι 1904.

  •  Ανδρόνικος Μανώλης : α. Η ανακάλυψη της Μακεδονίας. Τράπεζα της Επαγγελματικής Πίστεως. Αθήνα 1992. Και αγγλικά: Andronikos Manolis. The Discovery of Alexander΄s Macedonia. Translation by John Davis. Traders΄ Credit Bank S.A. Athens 1992. β. Βεργίνα. Οι   Βασιλικοί Τάφοι. Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. Αθήνα 1992. γ. Φίλιππος Βασιλεύς Μακεδόνων. Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. Αθήνα 1992.


  • Αξιώτης Ι. Π : Η Ανδριανούπολις Θράκη Ανατολική Ρωμυλία. Θεσσαλονίκη 1949.

  • Αποστολίδης Μυρτίλος Κ : Στενίμαχος. Αθήναι 1929.


  •  Αραβαντινού Π : Μονογραφία περί Κουτσοβλάχων. Αθήναι 1905.

  • Αργυρόπουλος Π : Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1957.

  • Αρριανός : Στο γνωστό Ι,16,11, αναφέρεται ότι μετά την μάχη του Γρανικού ποταμού, ο Αλέξανδρος αφιέρωσε ως ευχαριστήριο στην Παλλάδα Αθηνά, 300 περσικές πανοπλίες με την πολύ εύγλωττη επιγραφή: Αλέξανδρος Φιλίππου και οι ΄Ελληνες, πλην Λακεδαιμονίων, από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων. Επιγραφή χαρακτηριστική για την ελληνικότητα και του Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων στρατιωτών, γιατί στους ΄Ελληνες περιλαμβάνονταν βέβαια και οι Μακεδόνες. Πρβλ. και Αρριανού, Ι,16,10. ΄Αλλωστε η προστάτιδα θεά των Μακεδόνων ήταν η Αθηνά.


  • Ασπρέας Γ : Πολιτική ιστορία της Ελλάδος. 1821-1928. Αθήναι 1930.

  • Βαβούσκος Α. Κ : Η συμβολή του Ελληνισμού της Πελαγονίας εις την Ιστορίαν της Νεωτέρας Ελλάδος. Δημοσίευμα στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τεύχος 33/34. ΄Ετος 1962, όπως και ΙΜΧΑ, Θεσσαλονίκη 1959.

  • Βακαλόπουλος  Κ : Α. Ο Βόρειος Ελληνισμός κατά την πρώιμη φάση του Μακεδονικού αγώνα. (1878-1894). Β. Νεώτερη Ιστορία της Μακεδονίας (1830-1912). Θεσσαλονίκη 1986.


  • Βασδραβέλλης Κ. Ι : Α. Ο Αγώνας του 1821 στην Μακεδονία. Δημοσίευμα στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τεύχος 2/44. ΄Ετος 8ον. 1924. Β. η Φιλική Εταιρεία, ο Καποδίστριας και η ρωσική πολιτική. 8ον, σελ. 20. Θεσσαλονίκη 1968. Δημοσίευμα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Γ. Αρματολοί και Κλέφτες εις την Μακεδονίαν. Θεσσαλονίκη 1948. Δ. Η Επανάστασις του 1854, εις την Χαλκιδικήν Χερσόνησον. Θεσσαλονίκη 1959. Ε. Oι Μακεδόνες εις τους υπέρ της ανεξαρτησίας αγώνας 1796-1832. Θεσσαλονίκη 1940. Βραβείον Ακαδημίας Αθηνών. Μακεδονική Βιβλιοθήκη 8ον σ. ιε+297. ΣΤ. Η Θεσσαλονίκη κατά τον αγώνα της ανεξαρτησίας. Θεσσαλονίκη 1946. Μακεδονική Βιβλιοθήκη. 8ον σ.46.


  • Βασιλειάδης Γ : Το Ελληνικόν πρόβλημα. Προδοσία της Γιουγκοσλαβίας έναντι ανταλλαγμάτων. Αθήναι 1948.

  • Βέλκος Γ : Ιστορικόν σημείωμα περί Λαζαίων. Έκδοση Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Κάτω Μηλιάς Πιερίων, ΟΙ ΛΑΖΑΙΟΙ. Κατερίνη 1994.

  • Βελόπουλος Κυριάκος : Μακεδονία και ύβρεις. Εκδόσεις Κάδμος. Θεσσαλονίκη.

  • Βεντήρης Γ: Ελλάς του 1940-1920.


  • Βλάχος Β. Νικόλαος : Α. Το Μακεδονικόν, ως φάσις του Ανατολικού Ζητήματος. 1878-1908.   Τόμοι 2. Αθήνα 1935. Β. Η εθνολογική σύνθεσις των ανηκόντων εις την Ελλάδα τμημάτων της Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης. Αθήναι 1945.

  • Βογιατζής Θ. Β : Η γεωπολιτική και οικονομική σπουδαιότης του Μακεδονοθρακικού χώρου, δια την Ελλάδα. 8ον, σελ.24. Θεσσαλονίκη 1968. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. 


  • Βογιατζίδης Κ. Ιωάννης : Τα προς βορράν σύνορα του Ελληνισμού. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη 8ον σ.18. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. 9. Μελέτη αναγνωσθείσα εν τω εν Θεσσαλονίκη συνελθόντι Συνεδρίω Εθνικών Δικαίων την 5ην Ιουνίου 1946.

  • Γ.Α.Λ : Η εναντίον της Ελλάδος Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή. Αθήναι 1963.

  • Γεδεών Μ : ΄Εγγραφα Πατριαρχικά και Συνοδικά, περί του Βουλγαρικού ζητήματος. Αθήναι 1908.

  • Γενική Στρατιωτική Επιθεώρησις : 1953. Ιστορικά σημειώματα, του Υποστρατήγου Ζάγκλη Δ. Δημητρίου. A. Αι δύο Μακεδονίαι. Β. Η θεωρία του Drinov.


  • Γενικό Επιτελείο Στρατού : Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα.  Αθήναι 1979.

  •  Γιαννακάκου-Ραζέλου Γ : Οι Εθελοντικοί Αγώνες της Μάνης. Αθήναι 1950.

  • Γιαννάκενας Χρ. Ιωάννης : Βόρειος Μακεδονία. Η απάντηση στα Σκόπια. Εκδόσεις Πελασγός.


  •  Γκισδαβίδη Απ : Το Μενέλικον. Αρχαιολογική – ιστορική μελέτη. Τόμοι 2. Θεσσαλονίκη 1957 – 1959.

  • Γκοτζαμάνης Σωτήριος : Το Μακεδονικόν Ζήτημα. ΄Εκδοση 1943.

  • Γκριτζώνας Κώστας : Μακεδονία και η Σκοπιανή Απειλή. Το Μακεδονικό Ζήτημα. Από τον Βίσμαρκ στον Νίμιτς. Πρωτότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις.

  • Γονατάς Στυλιανός : Απομνημονεύματα. Αθήναι 1958.


  • Γρηγόριος Θ. Εμμανουήλ : Α. ΄Ελληνες και Βούλγαροι. Β΄ έκδοσις. 8ον, σελ. η΄ + 662. Θεσσαλονίκη 1954. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Β. Το Βουλγαρικόν όργιον αίματος εις την Δυτικήν Μακεδονίαν. Αθήναι 1947.

  • Γυαλίστρας Σέργιος : Α. Μακεδονία. ΄Εκδοση 1928. Β. Εθνικοί αγώνες 1909-1959. Αθήνα 1963. Γ. Ο Ελληνισμός και οι Βαλκανικοί γείτονές του, κατά τους τελευταίους χρόνους. Αθήναι 1945. Δ. Ελλάς. ΄Εκδοση 1956.


  • Δαγκλής Π : Αρχείο Μακεδονικού Αγώνος.( στο Μουσείο Μπενάκη). Αθήνα.

  • Δασκαλάκης Απόστολος : Α. Ο Δημοσθένης και οι Μακεδόνες. ΄Αρθρο στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος. Τεύχη 532-3. ΄Ετος Β. 1968. Β. Ο Ελληνισμός της Αρχαίας Μακεδονίας. (Καταγωγή και γλώσσα των Μακεδόνων). Αθήνα 1960. (= L΄ Hellenisme de ι Ancienne Macedoine, Θεσσαλονίκη 1965).


  • Δέλτα Πηνελόπη : Τα μυστικά του βάλτου.

  • Δεμέστιχας Ιωάννης : Α. Από τον Μακεδονικό αγώνα του σώματος Νικηφόρου, λίμνη των Γιαννιτσών ( Βάλτος). Β. Εξοπλισμός των εις Μακεδονίαν και Θράκην ομοεθνών μας. Μελέτη εις Αρχείον ΔΙΣ.  (Διευ/νση Ιστορίας Στρατού).

  • Δημητρόπουλος Θεόδωρος : Μακεδονία. Ιστορία και Πλαστογραφία.  Μαρμαρυγή έαρος ελληνικού ες αεί. Εκδόσεις Κάκτος. Αθήνα 2007.


  • Δημίτσας Γ. Μαργαρίτης : Α. Επίτομος Ιστορία της Μακεδονίας. Από των αρχαιοτάτων χρόνων, μέχρι της Τουρκοκρατίας. Αθήνησιν 1879. Επανέκδοση εκδόσεις Καραβία, Αθήνα. Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών, 155. Β.  Αρχαία Γεωγραφία της Μακεδονίας. 1874.

  • Δόγας Ι. Μηνάς : Θησαυρός Μακεδόνων. Αλλ΄ ώ Μακάριοι, ΄Εστιν μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία. Οι Βαρδαρίτες δεν είναι Μακεδόνες. Ιδιωτική έκδοση. Αθήνα 2008.

  • Δούβου Λ : Οι Δημιουργοί του Σλαυοκομμουνιστικού Μηδενισμού. Αθήναι 1949.


  • Δραγούμης ΣτΊων : Κοινότης, Έθνος και Κράτος. 8ον, σελ. 194. Θεσσαλονίκη 1967. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

  • Δραγούμης Φιλ : Α. Προσοχή στην Βόρειον Ελλάδα. Θεσσαλονίκη 1940. Β. Ο Μακεδονικός Αγών. Περιοδικόν Νέα Εστία. Τόμος 850. Αθήναι. Δεκέμβριος 1962.


  • Δρακιώτης Ι : Περιγραφή Λιτοχώρου και χωρίων τινών της Κασσάνδρας. Βιβλιοθήκη Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.  (αρ. ΑΙΙ 32576).

  • Δρούγου Στέλλα – Σαατσόγλου-Παλιαδέλη Χρυσούλα : Βεργίνα, Περιδιαβάζοντας τον Αρχαιολογικό Χώρο. Υπουργείο Πολιτισμού. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Αθήνα. 3η ΄Εκδοση 2001.


  • Ελληνική Υπηρεσία Τύπου : Hellenic Department of Information. 15, SHARIA EMAD-EL-DIN.CAIRO. Οι Βούλγαροι στη Μακεδονία. Επί τη βάσει επισήμων εκθέσεων που υποβλήθηκαν στις Αρχές Κατοχής και στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Κάιρον 1944.

  • Eλληνισμός (Εταιρεία) : Τα δίκαια του Ελληνισμού. ΄Εκδοση 1893.

  • Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών : Α. Καρίπειον ΄Ιδρυμα Μελετών Μακεδονίας Θράκης. Ο ιμπεριαλισμός των Σκοπίων. 1944-2006. Εκδόσεις Έφεσσος. 2007. Β. Macedonia and the Macedonian Question. A brief Survey. Θεσσαλονίκη 1983.


  • Εταιρεία Θρακικών Μελετών : Αγχίαλος. Τόμος ΙΘ΄.

  • Ευρυγένη Δ : Ο ΄Ιων Δραγούμης και ο Μακεδονικός Αγών. ΙΧΜΑ. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Εφημερίδα Ακρόπολις : Α. Φύλλο 30-9-1960. ΄Αρθρο Δημ. Ζάγκλη, Υπ/γου ε.α : Να μάθουν μερικοί ανιστόρητοι αμερικανοί, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήτο Βούλγαρος. Β. Δύο άρθρα του Δ. Ζακυθηνού, της 27-3-1949 και 29-3-1949  με τίτλο, Το Μακεδονικόν Ζήτημα.


  • Εφημερίδα Απογευματινή : Γύρω από ένα επιστημονικόν σκάνδαλον. 

    (Σάββας Κωνσταντόπουλος). Απευθυνόμενος προς τον κ. Στεφανόπουλον. Φύλλο της  6-11-1965.


  • Εφημερίδα Βραδυνή : Α. ΄Ετος 43ο. Φύλλο 5278/15084/1-11-1966. Κύριο άρθρο και χάρτης. Β. Αλιβιζάτος Π. Γεράσιμος. Σειρά άρθρων με τίτλο, το αίμα των Ελλήνων, από 18 Απριλίου έως 26 Απριλίου 1949.

  • Εφημερίδα Βήμα Αθηνών : Φύλλο 31-8-1931 κ.εξ. ΄Αρθρα του Βουλγάρου επιτετραμμένου στην Αθήνα, Τοσέφ. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι.


  • Εφημερίδα Βήμα Αθηνών : Φύλλο 15-7-1945. ΄Αρθρο Κ. Ρέντη. Δ ημοσίευση εγγράφων, περί προσφοράς τον Σεπτέμβριο του 1915 από τους Σέρβους, της περιοχής Γευγελής-Δοιράνης-Στρωμνίτσης

  • Εφημερίδα Βορράς Θεσσαλονίκης : Φύλλο 13-10-1960. ΄Αρθρο ιατρού Θωμά Βαφειάδη. Το Μακεδονικό Κράτος των Σκοπίων.

  • Εφημερίδα Ελληνική Φωνή – Φλώρινας : ΄Αρθρο της 9-7-1949 με τίτλο, Οι Γραικομανείς.


  • Εφημερίδα ΄Εθνος : Μιχαλόπουλος Φ: Η Ελληνική Μακεδονία. 24-10-1949.

  • Εφημερίδα Εμπρός : ΄Αρθρο Μόδη Χ. Γ, της 30-6-1949, με τίτλο, Πολλαπλή Προδοσία.

  • Εφημερίδα Εστία : Α. ΄Ετος ΟΒ΄. Φύλλο 25339/17-4-1965. Κύριο άρθρο. Β. 19-8-1949 : Αι διαπραγματεύσεις δια την συμμετοχήν της Νοτιοσλαβίας, εις την εναντίον της Ελλάδος επίθεσιν. Γ. 3-12-1949 : Η ύπουλος πολιτική της Νοτιοσλαβίας, δια την Μακεδονίαν. Δ. 22-12-1949 : Αι νοτιοσλαυικαί και βουλγαρικαί διεκδικήσεις επί της Μακεδονίας. Ε. Βουδικλάρης Δ. Θ : ΄Αλτ, Εδώ Ελλάς. 4-8-1949.


  • Εφημερίδα Ημέρα : ΄Ετος 1ο, αριθμός φύλλου 272/12-2-1965. Το αρχείο Κβέντερ για το Μακεδονικό. Σελίδες 1Η και 6η.

  • Εφημερίδα Ημερησία Δράμας: Ο Δραμηνός ήρως ΄Αρμεν Κούπτσιος. Φύλλον της 1/7/1967. Από τον Β. Πασχαλίδη.

  • Εφημερίδα Θάρρος, Δράμας : Εξιστόρησις της εθνικής δράσεως εθνομάρτυρος ΄Αρμεν. Λόγος του Ε. Δαυίδ. Φύλλον της 3/7/1955.


  • Εφημερίδα Καθημερινή : 17-11-1948. Ν. Καλημέρης. Οι σκοποί των σλάβων στην Μακεδονία.

  • Εφημερίδα Τα Νέα : Α. Επί τη επετείω της ΄Ιλιντεν, εκδηλούται ο ανταγωνισμός των εχθρών μας. 8-9-1949. Β. Ο Μακεδονικός Αγώνας, μέσα από τις φωτογραφίες του. 1904 – 1908. Α΄ έκδοση 2000. Κείμενα, Βασίλης Γούναρης.

  • Εφημερίδα Νέα Αλήθεια Θεσσαλονίκης : Αρχιερείς και Ιερείς αγωνισταί, υπέρ της Απελευθερώσεως της Μακεδονίας. ΄Αρθρο της Αγγελικής  Μεταλληνού. 20-4-1959.


  • Εφημερίδα Φως Θεσσαλονίκης : Φύλλο 18-6-1954. ΄Αρθρο Δημ. Δ. Ζάγκλη, Υπ/γου ε.α. Η άμυνα της Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης.

  • Ζάγκλης Δημήτριος : Η Μακεδονία του Αιγαίου και οι Γιουγκοσλάβοι. Εκδόσεις Ι. Σιδέρη. Αθήνα 1975.

  • Ζακυθηνός Δ : Οι Σλάβοι εν Ελλάδι, Αθήναι 1945.

  • Ζάννας Αλέξανδρος : Ο Μακεδονικός Αγών. Αναμνήσεις. Θεσσαλονίκη 1960. Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου: Ο Μακεδονικός Αγώνας-Απομνημονεύματα, Θεσσαλονίκη 1984. Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου-Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα: Ο Μακεδονικός Αγώνας-Συμπόσιο, Θεσσαλονίκη 1987.


  •  Ζαφειρόπουλος Δ : Το Κ.Κ.Ε και η Μακεδονία. Αθήναι 1948.

  •  Θαβώρης Αντώνιος : Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας (σελ. 31-48). Ιωάννινα 1983.

  • Θεοχαρίδης Γ : Σύντομη Ιστορία της Μακεδονίας, έως την Τουρκοκρατίαν. ΙΧΜΑ. Θεσσαλονίκη 1965.


  • Θουκυδίδης : Στο ΙΙ 99, 3-6, ο οποίος μεταχειρίζεται ως πηγή τον Ηρόδοτο, αναφέρει ότι οι βασιλείς των Μακεδόνων είναι Τημενίδες από το ΄Αργος, πράγμα που σημαίνει, ότι αποδέχεται την ελληνικότητα των Μακεδόνων.

  • Kαβάλος Ν : Το Λιτόχωρο κατά την επανάσταση του1878 και ο Ευάγγελος Κοροβάγκος. ΄Εκδοση Δήμου Λιτοχώρου.

  • Καζάζης Νεοκλής : Α. Το μακεδονικόν πρόβλημα. Αθήναι 1907. Β. Ο Ελληνισμός εν τη Χερσονήσω του Αίμου. ΄Εκδοση 1899.

  • Κακκάβος Δημήτριος : Α. Η Μακεδονία κατά την τελευταίαν τεσσαρακονταετίαν και τα εθνικά ημών δίκαια. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη 8ον σ. 18. Β. Απομνημονεύματα. ΕΜΣ. Θεσσαλονίκη 1972.


  • Καλαφάτης Χρυσόστομος (Μητροπολίτης Δράμας) : Εκθέσεις περί του Μακεδονικού Αγώνος 1903-1907. Τόμοι 2. ΙΧΜΑ. Θεσσαλονίκη 1960.

  • Καλλέρης Ιωάννης : Les Acnes Macedonies, Τόμοι Α΄- Β΄, Αθήνα 1954-1975.

  •  Καλογερόπουλος Μ : Οι Πρώσσοι της Ανατολής. Αθήναι 1946.

  •  Καλογιάννης Β : Λεύκωμα. ΄Εκδοση Δήμου Λαρίσης. 1990.


  •  Καλοστύπης Ι : Μακεδονία. Αθήναι 1886.

  •  Καμμώνα Ν: Ιστορία του Μακεδονικού Αγώνος. Ανέκδοτη  δακτυλογραφημένη μελέτη, στην βιβλιοθήκη ΔΙΣ (Δ/νση Ιστορίας Στρατού 1953).

  • Κανατσούλης Δημήτριος : Η Μακεδονία από αρχαιοτάτων χρόνων, μέχρι της ανόδου του Φιλίππου Β΄. ΙΙ. Εσωτερική Ιστορία. Μακεδονική Βιβλιοθήκη. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. 50. Θεσσαλονίκη 1976. 


  • Κανελής  Μανώλης : Οι Βούλγαροι. Αθήνα 1947. Β΄ έκδοση.

  • Κανελόπουλος Γρηγ. Θεόδωρος : Καπετάν Άγρας. Τέλλος Αγαπηνός, Εθνομάρτυς. 1880-1907. Εισαγωγή Στο Μακεδονικό Αγώνα. ΄Εκδοση πρώτη, Αθήνα 1958, τυπογραφείο Μυρτίδη. ΄Εκδοση δεύτερη, Αθήνα 2003, εκδοτική παραγωγή Επτάλοφος ΑΒΒΕ.

  • Καραβαγγέλης Γερμανός Μητροπολίτης Καστοριάς :  Απομνημονεύματα Μακεδονικού Αγώνος. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1959.


  • Καραβίτης Ιωάννης : Απομνημονεύματα. Εφημερίδα Ελληνικός Βορράς. Φύλλα ετών Μαίου 1949 - Δεκεμβρίου 1950.

  • Καράδαλη Γ : Γ.Σ. Ηρακλής 1899-1969, Θεσσαλονίκη 1969.

  • Κατσαρέας Ι. Γρηγόριος : Αι κατά του Ελληνισμού ασκηθείσαι προπαγάνδαι. Αθήναι 1948.


  • Κατσουγιάννης Μ. Τα : Α. Περί των Βλάχων των ελληνικών χωρών. Α΄. Συμβολή εις την έρευναν, περί της καταγωγής των Κουτσοβλάχων. 8ον, σελ. 96 + 1 χάρτης. Θεσσαλονίκη 1954. Β. Εκ του βίου και της ιστορίας των Κουτσοβλάχων, επί τουρκοκρατίας. 8ον, σελ. 120. Θεσσαλονίκη 1966. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

  • Καφταντζή Γ: Ορφέας Σερρών 1905-1995. Ιστορική αναδρομή. ΄Εκδοση Ομίλου Ορφέα Σερρών. Θεσσαλονίκη 1995.

  • Κεραμόπουλος Δ. Αντώνιος : Α. Μακεδονία και Μακεδόνες. Εκδόσεις Μακεδονικής Εκπαιδευτικής Εταιρείας. Εν Αθήναις 1930. Β. Οι Μακεδόνες και η Μακεδονία. Ημερολόγιον Μεγάλης Ελλάδος. 1930. Γ. ΄Ελληνες και Μακεδόνες. Ελληνικά 7,  (37-49), 1934. Δ. Οι Βόρειοι ΄Ελληνες κατά το Εικοσιένα. Ανάτυπο Ομιλίας στην Ακαδημία Αθηνών. ΄Ετος 1938. Ε. Αρχαία Ιστορία των Εβραίων, η Αίγυπτος και οι Βλάχοι. Ανάτυπο διαλέξεως στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. ΄Ετος 1952. ΣΤ. Τι είναι οι Κουτσόβλαχοι. ΄Εκδοσις έτος 1939. Ζ. Περί της φυλετικής καταγωγής των αρχαίων Μακεδόνων. Αθήναι 1945. Η. Η σημερινή γερμανική επιστήμη, περί της φυλετικής καταγωγής των αρχαίων Μακεδόνων. Αθήναι 1945.


  • Κοεμτζόπουλος Ν : Καπετάν Κώττας. Αθήναι 1968. Οι Λαζαίοι του Ολύμπου και απόγονοι, εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα 1994.

  • Κόης Α : ΄Εγγραφα από το αρχείο του Καπετάν Βάλτσα (Κόης). Έκδοση από τον Β. Λαούρδα. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Kόκκινος Διονύσιος: Οι δύο πόλεμοι. 1940-1941. Αθήναι 1949.


  • Κολοκοτρώνης Β : La Macedoine et l΄ Hellenisme. Paris 1919.

  • Κοντούλης Α : Βιογραφία Καπετάν Κώττα. ΄Εκδοση 1931.

  • Κορρές Γ. Σ. : Η δύναμις των Ελληνικών Γραμμάτων και η συμβολή αυτών εις την Ζωήν του ΄Εθνους. Ανάτυπο ομιλίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. ΄Ετος 1960.

  • Κοριζής Σ. Χαρίτων : Μακεδονία γη Ελληνική. Αθήναι 1950.


  • Κοτζαμάνης Σ. : Α. Η Πανελλήνιος Ιδέα, ως δυναμικόν στοιχείον του τετάρτου αιώνος π.Χ. Έκδοσις 1940. Β. Υπομνήματα επί της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, περί μειονοτήτων και αφομειώσεως πληθυσμών, 1937-1940.

  • Κουκούλης Χ : Αρχαιότητες και Μνημεία Ανατολικής Μακεδονίας. Ανάτυπον εκ των χρονικών του αρχαιολογικού δελτίου, Τόμος 23 (1968). Αθήναι 1969.


  • Κρυστάλλης Κ : Οι Βλάχοι της Πίνδου. ΄Απαντα Κ. Κρυστάλλη. 1952. Επιμέλεια Χ. Αγγελομάτη.

  • Κυριακίδης Π. Στίλπων : Α. Τα Βόρεια εθνολογικά όρια του Ελληνισμού. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη. 8ον σ. 104. Β. Βούλγαροι και Σλαύοι εις την Ελληνικήν ιστορίαν. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη 8ον σ. 50. Γ. Ο Ελληνικός ζωτικός χώρος από της αρχαιότητος, μέχρι σήμερον. ΄Εκδοση 1945.

  • Κυριακόπουλος Ι. Παναγιώτης : Το Μακεδνόν Ελληνικόν ΄Εθνος, Αρχαίον Πρόφραγμα Ελλάδος. Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ινστιτούτο Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΙΤΕ). Αθήνα 1992.


  • Κύρος Αλέξης : Οι Βαλκανικοί γείτονές μας. Αθήνα 1962.

  • Κωνσταντινίδης  Λ. Κωνσταντίνος : ΄Ερευνα εν τη ΄Ανω Μακεδονία, περί της Αρχαίας Ηρακλείας των Λυγκηστών. Μελέτη στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τόμος Δ΄. Τεύχος 19. ΄Ετος 1960.

  • Κωστόπουλος Α : Η συμβολή της Δυτικής Μακεδονίας, εις τους απελευθερωτικούς αγώνας του ΄Εθνους. Θεσσαλονίκη 1970.


  • Κωφός Ευάγγελος : Α. Η Μακεδονία στην Γιουγκοσλαβική Ιστοριογραφία. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Αριθμός 24. Θεσσαλονίκη 1974. Β. Ο Μακεδονικός Αγώνας στη Γιουγκοσλαβική Ιστοριογραφία. Θεσσαλονίκη 1987. Γ. Nationalism and Communism in Macedonia. Civil Conflict, Politics of Mutation, National Identity. New Rochelle-New York 1993. Δ. Η Επανάστασις της Μακεδονίας κατά το 1878. Ανέκδοτα προξενικά έγγραφα, μετά συντόμου ιστορικής επισκοπήσεως, ΙΜΧΑ 1969. Ε. Ο Αντάρτης Επίσκοπος Κίτρους Νικόλαος. Εκδόσεις Δωδώνη. Αθήνα 1992.

  • Ladas S : The Exchahge of  Minorities Bulgaria, Greece and Turkey. New York 1932.


  • Λαούρδας Β : Α. ΄Ελληνες και Σλαύοι. ΄Αρθρο στην εφημερίδα Μακεδονία Θράκη. ΄Ετος 14ο. Φύλλο 141. 1968. Β. Η Μητρόπολις Νευροκοπίου 1900-1907.  Θεσσαλονίκη, ΙΜΧΑ 1961. Γ. Ο Μακεδονικός Αγών εις την περιοχήν των Σερρών. Αθήναι 1958. Δ. Το Ελληνικόν Γενικόν Προξενείον Θεσσαλονίκης. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Λάσκαρις Μ : Το Ανατολικόν Ζήτημα, 1800-1923. (σελ. 291-300). Θεσσαλονίκη 1948.


  • Λέτσας Ν. Αλέξανδρος : Α΄. Δύο διαλέξεις : α. Τα ελατήρια άτινα ώθησαν τον Κάσσανδρον να ιδρύση την Θεσσαλονίκην. β. Η Εξέλιξις της Θεσσαλονίκης κατά την μακεδονικήν, ρωμαικήν και βυζαντινήν περίοδον. 8ον, σελ. 72. Θεσσαλονίκη 1964. Β΄.  Πανηγυρικόν λεύκωμα Γερμανού Καραβαγγέλλη, μητροπολίτου Καστοριάς. 4ον, σελ. 80 (92 εικόνες). Θεσσαλονίκη 1959. Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.


  • Λιβαδέας  Δ. Α : Βούλγαροι και Βουλγαρισμοί. Αθήναι 1945.

  • Λιούμπας Κ. Ν : Η αναγκαία στρατηγική διαρρύθμισις των ελληνικών συνόρων. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη 8ον σ. 15.

  • Λιούφη Π : Ιστορία της Κοζάνης. Αθήνα 1924.


  • Λυριτζή Γ : Α. Η Εθνική Εταιρεία και η δράσις αυτής. Κοζάνη 1970. Β. Ένα χειρόγραφο σημείωμα του οπλαρχηγού Ιωάννου Λάζου, για την μάχη της Πέτρας στα 1878. Περραιβία 1974. Γ. Γεώργιος Παπαζήσης, Αρχίατρος του Στρατού. ΄Εκδοσις Συνδέσμου Γραμμάτων και Τεχνών, Νομού Κοζάνης. Θεσσαλονίκη 1976.

  • Λυγερός Σταύρος : Εν Ονόματι της Μακεδονίας. Ο διπλωματικός πόλεμος για το όνομα. Αθήνα 2007. Εκδόσεις Α. Λιβάνη.

  • Λουρέντζης  Κ : Η ιστορία του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου. Αθήναι 1892.


  • Μαζαράκης Αλέξανδρος : Αι ιστορικαί περιπέτειαι της Μακεδονίας. Αθήνησι. 1912.

  • Μαζαράκης Ι. Κωνσταντίνος : Μακεδονικός Αγών. 1903-1908. Ανάτυπο από το περιοδικό Μήνες, τεύχη 1-8. Αθήναι 1937.

  • Μακρή-Δικωνύμου Γ : Ο Μακεδονικός Αγών - Απομνημονεύματα, ΙΜΧΑ 1959.


  • Μαρκεζίνης Σπύρος : Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος. Τόμοι 4. Αθήναι 1966.

  • Μάρτης Κ. Νικόλαος : Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας. Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία. Αθήνα 2007.

  • Μαυρογορδάτου Μ – Χαμουδοπούλου Α : Α. Η Μακεδονία. Θεσσαλονίκη 1931. Β. Μαυρογορδάτος Μ : Η Βόρειος Ελλάς και οι Βούλγαροι. Αθήναι 1944.


  • Μέγας Γ : Ανατολική Ρουμελία. Αθήναι 1945.

  • Μελά Π. Ναταλία : Παύλος Μελάς. Αθήναι 1964.

  • Μελάς  Λέων : Πολιτικαί Μελέται. Αθήναι 1900.


  • Μελάς Σπύρος : Πόλεμοι 1912-1913. ΄Εκδοση 1958.

  • Μέρτζος Ν : Εμείς οι Μακεδόνες. Εκδόσεις Σιδέρη.



  • Μεταλλινού Β. Αγγελική : Α. Πάνθεον των Μακεδόνων Αγωνιστών. 1896-1914. Θεσσαλονίκη 1951. Β. Η Ελληνικότης της Μακεδονίας. Θεσσαλονίκη 1949. Γ. Οι Μοναστηριώται κατά τον εθνικόν Μακεδονικόν Αγώνα. Θεσσαλονίκη 1948. Δ. Φύλλα εκ της ιστορίας της πολυπαθούς Μακεδονίας. Θεσσαλονίκη 1947. Ε. Εικονογραφημένον λεύκωμα παλαιών Θεσσαλονικέων. Θεσσαλονίκη 1941. ΣΤ. Παλαιοί επιστήμονες της Θεσσαλονίκης. Θεσσαλονίκη 1941. Ζ. Λεύκωμα Μακεδονικού Αγώνος 1990-1912. Θεσσαλονίκη 1941. Η. Παλαιά Θεσσαλονίκη. Θεσσαλονίκη 1939. Θ. Μακεδονικόν Λεύκωμα, 1931, τόμος Α, 1936, τόμος Β.


  • Μισύρης Βασίλειος : Μακεδονία. Γη ποτισμένη με αίμα. Εκδόσεις Νέα Θέσις. Αθήνα 1991.

  • Μόδης Χ. Γ : Α. Αι Ελληνικαί Κοινότητες της Αυστροουγγαρίας και Γιουγκοσλαβίας. Δημοσίευμα στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τόμος Ε. Τεύχος 25. ΄Ετος 1961. Β. Συμβολή και επίδρασις των Δυτικομακεδόνων, στην Πνευματικήν και Οικονομικήν ανάπτυξιν της Σερβίας, κατά τον ΙΗ΄- ΙΘ΄ αιώνα. Σε έκτακτο τεύχος στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τεύχος 5/41. ΄Ετος 1963. Γ. Η Μακεδονική εθνότης και η Μακεδονική στην Ελλάδα Μειονότης. Ανάτυπο διαλέξεως στην Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών. ΄Ετος 1967. Δ. Μακεδονικός Αγών και Μακεδόνες Αρχηγοί. Θεσσαλονίκη 1950. Ε. Μακεδονικές Ιστορίες. Φλώρινα 1958. ΣΤ. Στα Μακεδονικά Βουνά. Αθήναι 1930. Ζ. Ο Μακεδονικός Αγών και η Νεώτερη Μακεδονική Ιστορία, Ε.Μ.Σ. Θεσσαλονίκη 1967.


  • Μοσχόπουλος Ν : La Fable de L΄IIin – den ou la Pretendue. Revolution Macedonienne de 1903. Σειρά άρθρων στην εφημερίδα, Le Messager d΄ Athenes. 6-4-1949, 8-4-1949, 10-4-1949,13-4-1949.

  • Mπακούρος Κ. Βασίλειος: Μακεδονική Βιβλιοκρισία. Η Τεκμηριωμένη και μη Εθνικιστική κριτική που έλλειπε, για το ABECEDAR – ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ. Συγκριτική Μελέτη. ΄Ενθετο. Περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ. Φεβρουάριος 2008.

  • Μπάλλας Η : Ιστορία του Κρουσόβου.  ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1962.


  • Mπαλάνος Ν : Η παρουσία γιατρών στον Μακεδονικό Αγώνα περιοχής Σερρών. Πανσερραικό Ημερολόγιο 1944.

  • Μπόννης Κ : Η Στρώμνιτσα. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Μπουκουβάλας Γ : Η γλώσσα των βουλγαροφώνων της Μακεδονίας. Έκδοση 1905.

  • Μυλωνάς Δ. Θαλής : Το Μακεδονικό Ζήτημα και η Διαβαλκανική Συνεργασία. Ινστιτούτο Διαβαλκανικών Σχέσεων. Εκδόσεις Πελασγός. Αθήνα 2007.


  • Νάλτσας Α. Χριστόφορος : Τα Ελληνοσλαυικά σύνορα. Αι προς βορράν εθνικαί μας διεκδικήσεις. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη 8ον σ. 88.

  • Νεράντζης Χρήστος : Ο Μακεδονικός Αγών. Τρείς Τόμοι. Εκδόσεις Αλέξανδρος. Θεσσαλονίκη 1992.

  • Νικολαίδης Κλεάνθης :  Α. La Macedoine. Berlin 1899. B. Ιστορία του Ελληνισμού με Κέντρον και Βάσιν την Μακεδονίαν. 1928.


  • Νοτάρης Ι : Αρχείο Στεφάνου Νικ. Δραγούμη. Ανέκδοτα ΄Εγγραφα για την Επανάσταση του 1878 στην Μακεδονία. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1966.

  • Νούσκας Ε. Κωνσταντίνος : Α. ΣΤΟΠ. Εδώ Μακεδονία. Εκδόσεις Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότης, Λυδία. Θεσσαλονίκη 1986. Β. Η ΄Εδεσσα στις επάλξεις του Μακεδονικού Αγώνα (1848-1912). Βιβλιοθήκη της Εδέσσης. 1994.


  • Νταηλάκης Λάκης : Αρχείο ΔΙΣ (Δ/νση Ιστορίας Στρατού). Ανέκδοτα απομνημονεύματα Οπλαρχηγού Α΄ Τάξεως, Λάκη Νταηλάκη.

  • Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου Μαρία : Α. Το Μακεδονικό Ζήτημα.

    Ιστορική Θεώρηση του προβλήματος. Εκδόσεις Βανιάς. Θεσσαλονίκη


    1993. Β. Οι Βαλκανικοί Λαοί. Από την τουρκική κατάκτηση στην εθνική

    αποκατάσταση. (14ος – 19ος αιών). Β΄ έκδοση. Θεσσαλονίκη 1991.


  • Ξανάλατος Διογένης : Α. Οι ΄Ελληνες και Βούλγαροι, εις Μακεδονίαν και Θράκην. ΄Εκδοση 1944. Β. Τα όρια του Ελληνισμού εις την Βαλκανικήν. ΄Εκδοση 1945.


  • Ξάνθος Ιωάννης : Ιστορία της Γευγελής και εθνική δράσις των κατοίκων αυτής και των πέριξ χωρίων. Θεσσαλονίκη 1954.

  • Οικονόμου Π : Το Λέχοβον, Προπύργιον του Ελληνισμού κατά τον Μακεδονικόν Αγώνα, 1990-1912. Ανέκδοτη εργασία (1953), στην βιβλιοθήκη ΔΙΣ ( Δ/νση Ιστορίας Στρατού ).

  • Παγιαρές Μ : Η Μακεδονική θύελλα. Εκδόδεις Τροχαλία. Ανατύπωση. Αθήνα 1994.


  • Πάλλης Α. Α : Α.Συλλογή των κυριωτέρων στατιστικών των αφορωσών την ανταλλαγή των πληθυσμών, και προσφυγικήν αποκατάστασιν μετά αναλύσεως και επεξηγήσεων. Αθήναι 1929. Β. Η ανταλλαγή των πληθυσμών. Αθήναι 1933.

  • Παναγιωτίδης Ι : Υγεία και περίθαλψη στον μείζονα ηπειρωτικό χώρο, 1788-1913. Θεσσαλονίκη 1994.

  • Παπαβύζας Κ. Γεώργιος :  Αγώνες στον Ελληνικό Βορρά. Μακεδονία 1862-2007. Εκδόσεις Συμμετρία. Αθήνα 2007.


  • Παπαγαρυφάλου Λ. Παναγιώτης : Το χρονικό της εθνικής μειοδοσίας του ονόματος της Μακεδονίας. Εκδόσεις Γεωργιάδη. Αθήνα.

  • Παπαγεωργίου Αλκιβιάδου Αλέξανδρος : Η Συμβολή των Μακεδόνων εις τον Πολιτισμόν και τους Αγώνας του ΄Εθνους μας. Αθήναι 1974.

  • Παπαδάτη Ι. Α : Ιστορία Αγώνες Δίκαια του Ελληνισμού, της Ανατολικής Ρωμυλίας. ΄Εκδοσις 1948.


  • Παπαδόπουλος Σ : Οι επαναστάσεις του 1854 και του 1878 στην Μακεδονία. Ε.Μ.Σ. 1970.

  • Παπαθανασίου Γ : Το Λεοντόκαρδο Μοναστήρι. ΄Αρθρο στο ημερολόγιο εφημερίδος Δυτική Μακεδονία. ΄Ετος 1960.

  • Παπακυριακόπουλος Π. Ιωάννης : Βούλγαροι και Ιταλοί εγκληματίαι πολέμου εν Μακεδονία. Αθήναι 1946. Εισαγγελική αγόρευσις, κατά την πρώτην δίκην εγκληματιών πολέμου εν Ελλάδι, αξιωματικών Ραβάλι (ιταλού) και Κάλτφεφ (βούλγαρου), εν τω εν Αθήναις ειδικώ στρατοδικείο, εγκληματιών πολέμου. Αίθουσα Παλαιάς Βουλής. Συνεδριάσεις της 6ης, 7ης,  8ης  και 9ης  Μαίου 1946.  Επαναδημοσίευση, αναστατική έκδοση, εκδόσεις Πελασγός. Αθήνα 2001.


  • Παπακυριάκος  Κυριάκος :   Η ιστορική ταυτότητα της Μακεδονίας και το ψευδεπίγραφο κράτος των Σκοπίων. ΄Εκδοσις της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας, της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. 

  • Παπακωνσταντίνου Θ : Εναντίον του Ρεύματος. Αθήναι 1949.

  • Παπακωνσταντίνου Μ : Η Μακεδονία μετά τον Μακεδονικό Αγώνα. Αθήνα 1992.


  • Παπασταμάτης Π : Ο Οπλαρχηγός Λάκης Πύρζας. Φλώρινα 1960. Περιοδικό Αριστοτέλης, τόμος 20.

  • Παπασταύρος Ι : Η Συμβολή της Βορείου Ελλάδος εις τον Αρχαίον Ελληνικόν Πολιτισμόν. Θεσσαλονίκη 1946. Εθνική Βιβλιοθήκη. 8ον σ. 27.

  • Παπατζανετέα Π : Μακεδονικός Αγών-Απομνημονεύματα. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1960.

  • Πάσχος Α : Ιστορία της Λιγκοβάνης. Θεσσαλονίκη 1962.


  • Πελεκίδης Χρήστος : Μύθοι και Σύμβολα των αρχαίων Μακεδόνων. Ο ήλιος της Βεργίνας.

  • Περιοδικόν Μακεδονικόν Ημερολόγιον: ΄Ετη 1909-1910-1911. ΄Εκδοση Πανμακεδονικού Συλλόγου Αθηνών.

  • Πέτροβιτς Εμμ. Νατάλης : Αμφίπολις η Μακεδόνων Πρώτη. Αθήναι 1959.  Συγχρόνως και στον 3ο Τόμο των Σερραϊκών Χρονικών της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρίας Σερρών Μενελίκου, του 1959.


  • Πετρόπουλος Α. Δημήτριος : Πνευματικές σχέσεις Ελλήνων και Βουλγάρων. Αθήναι 1954.

  • Πεφάνης Γ. Δ : Οι ΄Ελληνες Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας και οι Ελληνοβλάχοι. Αθήναι  Μάρτιος 1949 και Ραδιοφωνικό πρόγραμμα Ε.Ι.Ρ, 10-16 Απριλίου 1949, όπου περιέχεται ραδιοφωνική ομιλία της 3 Απριλίου 1949, από τον σταθμό Αθηνών, του Α. Δ. Κεραμόπουλου.

  • Πηχεών Κ : Η προσφορά της πόλεως Καστοριάς εις τον ένοπλον Μακεδονικόν Αγώνα. Αθήνα 1994.


  • Πολύβιος : Στο ΧΧVΙΙΙ, 8, 9, καταγράφεται η ακόλουθη σημαντική πληροφορία. Στην πρεσβεία που έστειλε ο βασιλεύς της Μακεδονίας Περσέας ( τελευταίος Μακεδών βασιλεύς, πριν την υποδούλωση της Ελλάδος στην Ρώμη, μετά την μάχη της Πύδνας) στον βασιλέα της Ιλλυρίας, για την σύναψη συμμαχίας εναντίον των Ρωμαίων, συμμετείχε και ένας πρέσβυς ιλλυρικής καταγωγής «δια το την διάλεκτον ειδέναι την Ιλλυρίδα», που αποδεικνύει ότι οι Μακεδόνες δεν γνώριζαν την ιλλυρική γλώσσα, καθόσον στις συνομιλίες τους με τους Ιλλυριούς, είχαν την ανάγκη διερμηνέα. Βλ. επίσης ΙΧ, 37, 7 : «προς Αχαιούς και Μακεδόνας ομοφύλους και τον τούτον ηγεμόνα Φίλιππον» . Πρβλ. Και ΙV, 9, και VΙΙ, 9, 3.


  • Πολύζος Δημήτριος : Αι Γιουγκοσλαβικαί μειονότητες του Εξωτερικού, υπό Δρος TRINIEGORSKY 1938, μετάφραση και ανασκευή, όπου και δύο κεφάλαια που ανήκουν στην ανασκευή, το ένα με τίτλο, Οι Μακεδόνες κατά την αρχαιότητα, σελ. 159-164 και το άλλο, Η Ελληνικότης των Παιόνων, σελ. 164-170. Αθήναι 1949.

  • Πολυζωίδης  Σ : Μισός αιώνας με τον Ιατρικό Κόσμο της Θεσσαλονίκης. ΄Εκδοση Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Θεσσαλονίκη 1990.

  • Πολύκαρπος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιάτιστας : Η  Δυτική      Μακεδονία και ο Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός. ΄Αρθρο στο ημερολόγιο εφημερίδος Δυτική Γεωργίου Δικωνύμου  Μακρή. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1959.


  • Πουλιανός ΄Αρης : Η προέλευσις των Ελλήνων, Εθνογενετική έρευνα. Αθήναι 1968.

  • Πύρζα Λ : Ημερολόγιον ( Αριστοτέλης τεύχ.20), Φλώρινα 1920.

  • Ρωμαίος Κωνσταντίνος : Βεργίνα. Τα ευρήματα του τάφου του  Φιλίππου και η λαογραφική ερμηνεία τους. Επετηρίδα του Κέντρου Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, 25 (1981), σελίδα 251 και επόμενα. Μακεδονία. ΄Ετος 1960.


  • Πρακτικά Βουλής Των Ελλήνων : ΄Ετος 1903.

  • Προμπονάς Κ. Ιωάννης : Η συγγένεια της Μακεδονικής και Μυκηναικής Διαλέκτου και η Πρωτοελληνική Καταγωγή των Μακεδόνων. Αθήναι 1973.

  • Ράπτης Σ : Α. Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα.Τόμοι 2. Αχρονολόγητοι. Β. Ο Καπετάν Πούλακας. Τόμοι 2. Αχρονολόγητοι. Αθήναι.


  • Ρωμιοπούλου Κατερίνα : Λευκάδια – Αρχαία Μίεζα. Υπουργείο Πολιτισμού. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Αθήνα 1997.

  • Σαββόπουλος Ευάγγελος : Μακεδονία. Α΄ έκδοση 1945, Β΄ έκδοση 1947.

  • Σαπουντζής Τ : Η συμμετοχή του Νομού Φλωρίνης, εις τον Μακεδονικόν Αγώνα. Ανάτυπο διαλέξεως στην Φλώρινα. ΄Ετος 1954.

  • Σαράντης Κ. Θεόδωρος : Δυτική Μακεδονία. ΄Αρθρο στο   ημερολόγιο εφημερίδος Δυτική Μακεδονία. ΄Ετος 1960.


  • Σαχτούρης Αντώνιος : Αναμνήσεις από την διπλωματικήν μου  σταδιοδρομίαν. Αθήναι 1951.

  • Σειζάνης Μιλτιάδης : Η πολιτική της Ελλάδος και η Επανάστασις του 1878 εν Μακεδονία, Ηπείρω και Θεσσαλία. Αθήναι 1878.

  • Σιγανίδου Μαρία – Λιλαμπάκη-Ακαμάτη Μαρία : Πέλλα Πρωτεύουσα των Μακεδόνων. Υπουργείο Πολιτισμού. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Αθήνα 2004. 3η ΄Εκδοση.


  • Σίμος Νικόλαος : Το Μακεδονικό. Εκδόσεις Περίπλους. Αθήνα 2008.

  • Σίνος Α : Η Γεωγραφική ενότης του Ελληνικού Μεσογειακού   χώρου.

  • Σνώκ Κ : Μακεδονία Θράκη. ΄Εκδοση 1942. Θεσσαλονίκη.


  • Σουλιώτης-Νικολαίδης Αθανάσιος : Ο Μακεδονικός Αγών. Η Οργάνωσις Θεσσαλονίκης 1906-1908. Απομνημονεύματα Θεσσαλονίκη 1959.

  • Σπανός Ναούμ : Αναμνήσεις εκ του Μακεδονικού Αγώνος. ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Σπηλιάδης Π : ΄Εκθεσις εις περιοδικόν Μακεδονικός Αγών. Τεύχος 5-10/9/1929.

  • Σπηλιωτόπουλος Θ. Αντώνιος : Α. Οι βλαχόφωνοι ΄Ελληνες και η ρουμανική προπαγάνδα. Αθήναι 1905.  Β. Η Μακεδονία και ο Ελληνισμός. Αθήναι 1904. Γ. Σερβία. 1912.


  • Στάμος Π : Ο Μητροπολίτης Κασσανδρείας Ειρηναίος, 1863-1945. Αθήναι 1970.

  • Σταυριανός Σ. Λ : Balkan Federation. A History of the Movement  toward Balkan Unity in Modern Time. Hamdem-Connecticut 1964.

  • Σταυρίδης Θ. Αντώνης : ΄Αννα-Μελά Παπαδοπούλου. Εκεί που δεν πεθαίνουν οι άνθρωποι. Μακεδονικός Αγών-Βαλκανικοί-Μικρασιατικό. Εκδόσεις Μίλητος. Αθήνα 2008.


  • Σταυρόπουλος Β : Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα.   ΙΜΧΑ. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Στεφανίδης Δ : ΄Ελληνες και Βούλγαροι, ως οικονομικοί παράγοντες εις την Βαλκανικήν. Αθήναι 1945.

  • Στρατηγοπούλου Ι : Αναμνήσεις εκ της εν Μακεδονία επαναστάσεως του 1878. Αθήναι 1904.


  • Συλλογικό έργο : Η γλώσσα της Μακεδονίας. Η Αρχαία Μακεδονική    και η ψευδεπίγραφη γλώσσα των Σκοπίων. Επιμέλεια Γ. Μπαμπινιώτη. Αθήνα 1992.΄Οπου οι μελέτες των Γ. Χατζιδάκι, Ν. Ανδριώτη, Μ. Σακελλαρίου, Ι. Καλλέρη, Αντ. Θαβώρη, Γ. Μπαμπινιώτη.

  • Συλλογικό έργο : Μακεδονία. 4.000 χρόνια Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού. Γενική Εποπτεία, Σακελλαρίου Β.Μ. (Ακαδημαικός). Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. Αθήνα 1992. Συγγραφείς : Ελένη-Γλύκατζη-Ahrweiler (Καθηγήτρια της Βυζαντινής Ιστορίας του Πανεπιστημίου των Παρισίων), Μανώλης Ανδρόνικος (Καθηγητής της Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Απόστολος Βακαλόπουλος (Ομότιμος καθηγητής της Ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Robert Brownihg (Ομότιμος καθηγητής των Κλασσικών Γραμμάτων και της Αρχαίας Ιστορίας του Κολλεγίου Βirkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου), Κ. Θ. Δημαράς (Καθηγητής της Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου των Παρισίων-Σορβόννης), Ιωάννα Διαμαντούρου (Ιστορικός), J.R.Ellis (Senior Lecturer των Kλασσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Monash της Αυστραλίας), N.G.L.Hammond (Oμότιμος καθηγητής της Ελληνικής του Πανεπιστημίου του Bristol και επίτιμος Fellow του Clare College του Πανεπιστημίου του Cambridge), Σταύρος Θεοφανίδης (Καθηγητής της Εφηρμοσμένης Πολιτικής Οικονομίας της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών), Ιωάννης Καραγιαννόπουλος (Καθηγητής της Βυζαντινής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Κωνσταντίνος Κεφαλάς (Επίτιμος Πρόεδρος του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης), Ιωάννης Κολιόπουλος (Καθηγητής της Νεωτέρας Ευρωπαικής Ιστορίας, στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Ευάγγελος Κωφός (Διδάκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου), Νικόλαος Μουτσόπουλος (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας και Ρυθμολογίας της Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης), Δημήτρης Παντερμαλής (Καθηγητής της Κλασσικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Φανούλα Παπάζογλου (Καθηγήτρια της Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου), Χαράλαμπος Παπαστάθης (Επίκουρος καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Μ.Β. Σακελλαρίου (Ακαδημαικός, ομότιμος καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών), Νικόλαος Σβορώνος (Ομότιμος καθηγητής-Διευθυντής Σπουδών της Εcole pratique des Hautes Etudes των Παρισίων), Michel Sivignon (Καθηγητής της Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου των Παρισίων, Raris-Nord), Ιωάννης Τσουράτσογλου (Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Saarland), ΄Αννα Τσιτουρίδου (Διδάκτωρ. Λέκτωρ της Βυζαντινής Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), Μανόλης Χατζηδάκης (Ιστορικός της Βυζαντινής Τέχνης. Ακαδημαικός), Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου (Καθηγήτρια της Βυζαντινής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών), F.W. Walbank (Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Liverpool), K.A. Wardle (Lecturer της Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Birmingham).


  • Συλλόγου Σιατιστέων Θεσσαλονίκης : Σιατιστέων Μνήμη – Λεύκωμα. Θεσσαλονίκη 1972.

  • Σωτηριάδης Γεώργιος : Το Δίον της Μακεδονίας και αι ανασκαφαί του Δίου. Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος. 1930. Σελίδες 105-128.

  • Σωτηρόπουλος Κ. Χ : Α. Μακεδονία και Μακεδόνες. Μελέτη στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τόμος Δ΄, Τεύχος 22, έτος 1960. Β. Υπάντησης προς Βορράν. Αθήναι 1962.


  • Τζινίκου - Κακούλη Αθηνά : Α. Γιατροί στον Μακεδονικό Αγώνα. Εκδόσεις Μαίανδρος. Θεσσαλονίκη 1996. Β. Η Μακεδόνισσα στο θρύλο και την ιστορία. Θεσσαλονίκη 1986.

  • Τιμοθεάδης Τ : Η Ουνία των Γιαννιτσών. Γιαννιτσά 1992.

  • Τριανταφυλλίδης Α. Σ : Ιστορικά Βεύης κατά τον Μακεδονικόν Αγώνα. ΄Εκτακτο τεύχος στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. ΄Ετος 1958.


  • Τσάλλης Γ : Το δοξασμένο Μοναστήρι. Θεσσαλονίκη 1932.

  • Τσάμης Π. Α : Α. Μακεδονικός Αγών. Ε.Μ.Σ. Θεσσαλονίκη 1975. Β. Οι Μακεδονομάχοι αδελφοί Παπασταύρος και Λάζαρος Κοσμά Τσάμης. Θεσσαλονίκη 1956.


  • Τσαπάνος Γ. Σ : Το χρονικόν της Φλωρίνης. 2.300 χρόνια   αγώνων και πολεμικής αρετής. Δημοσίευμα στο φιλολογικό περιοδικό Αριστοτέλης Φλωρίνης. Τόμος ΣΤ. Τεύχος 35/36. ΄Ετος 1962.¨

  • Τσιλτίκης Χαράλαμπος :  Έστι μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία.

  • Τσοπανάκης Γ. Αγαπητός : Γλωσσικά Μακεδονίας. Μακεδονία 334-352.


  • Tσουδερός  Ι. Ε : Διπλωματικά Παρασκήνια 1941 – 1944. Αθήναι 1950.

  • Υψηλάντης Ιωάννης : Ο Μακεδονικός Αγών. Τόμοι 2. Θεσσαλονίκη 1961.

  • Φεσσόπουλος Θ. Γ : Η Διαφώτισις 1948. Ελληνικός Βορράς Θεσσαλονίκης. 9-12-1947. Προπαγανδιστικές Βουλγαρικές Οργανώσεις, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακρόπολις της 8-9-1049. Οι αντικομμουνιστικές βουλγαρικές οργανώσεις του Εξωτερικού, υπέρ του σχηματισμού μακεδονικού κράτους, δια της αποσπάσεως Ελληνικών εδαφών.


  • Φιλιππίδης Δ : Το Φιρμιλιανόν Ζήτημα, ήτοι  ο εκ Σερβίας κίνδυνος της Μακεδονίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εθνολογική μελέτη, Περί του Βιλαετίου του Κοσσόβου. Αθήναι 1903.

  • Χαμουδόπουλος Χ. Α : Α. Οι ΄Ελληνες, οι Βούλγαροι και η βαλκανική συνεννόησις. Αθήναι 1945. Β. Η Μακεδονία. Θεσσαλονίκη. 1931. Γ. Η νεωτέρα Φιλική Εταιρεία. Αθήναι 1946.


  • Χαριστός Νικόλαος : Αλέξανδρος ο Φιλλέλλην και η συμβολή αυτού, εις την ανάπτυξιν της Μακεδονίας. 1955.

  • Χαροκόπου Σ : Ιατρική και Εθνικοί Αγώνες. Επιστημονική Επετηρίς της Ιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης (1967-68).

  • Χατζηκυριάκος Γ : Σκέψεις και εντυπώσεις εκ περιοδείας, ανά την Μακεδονίαν. Αθήναι 1906.


  • Χατζιδάκις Ν. Γεώργιος : Α. Περί του Ελληνισμού των Αρχαίων       Μακεδόνων.΄Εκδοση 1925. Επανέκδοση, εκδόσεις Κυρομάνος.     Θεσσαλονίκη 1994. Β. Νέα στοιχεία του Ελληνισμού χαρακτήρος των      αρχαίων Μακεδόνων. ΄Εκδοση 1895. Γ. Zur Chronologie der griechish    Lautgesetze und zur Sprachfrage der alten Makedonien, Kuhn΄s     Zeitschrift. B. XXXVII, 1904.


  • Χατζόπουλος Α : Die Fluchtlingsfrage in Griechenland. Athen 1927.

  • Χιδίρογλου Παύλος : Η Σχέση της Τουρκίας με την Βαλκανική Κρίση. Εκδόσεις Ιδρύματος Γουλανδρή - Χορν. Αθήνα 1993.

  • Χολέβας Κ. Ιωάννης : Α. Η Ενδιάμεση Συμφωνία Αθηνών Σκοπίων. Εκδόσεις Πελασγός. Αθήνα 1995. Β Οι ΄Ελληνες σλαβόφωνοι της Μακεδονίας. Εκδόσεις Πελασγός. Αθήνα


  • Χρηστοβασίλης Χρ : Τα εν Μακεδονία Ελληνικά Δίκαια, Ιστορικώς και Στατιστικώς, στο Ελληνισμός, έτος ΣΤ΄, Σεπτέμβριος 1903, τεύχος 9.

  • Χριστόδουλος Κ. Γεώργιος : Η Θεσσαλονίκη Πόλις του Εμπορίου. Ιστορία του εμπορίου από της κτίσεως αυτής, μέχρι των νεοτέρων χρόνων. Θεσσαλονίκη 1933. Τύποις Ν. Νικολαίδου. Τσιμισκή 9.

  • Χρυσανθακάκη- Κουκούλη Χάιδω : Φίλιπποι. Υπουργείο Πολιτισμού. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Αθήνα 1995.


  • Χρυσανθόπουλος Σ. Μιχαήλ : Φάκελος Μακεδονία. Υπόδουλοι ΄Ελληνες των Σκοπίων. Εκδόσεις ΚΑΔΜΟΣ. Θεσσαλονίκη 2008.

  • Χρυσοχόος Ι. Αθανάσιος : Α. Η κατοχή εν Μακεδονία. Βιβλίον  Β΄. Η δράσις της βουλγαρικής προπαγάνδας. Τεύχος Α΄. 8ον , σελ. 344. Θεσσαλονίκη 1950. Δημοσιεύματα της Εταιρείας  Μακεδονικών   Σπουδών. Β. Ομοίως, τεύχος Β΄, 8ον, σελ.418. Γ. Ομοίως, βιβλίον Γ΄, η δράσις της ιταλορουμανικής προπαγάνδας. 8ον, σελ. 158.Θεσσαλονίκη 1951. Δ. Ομοίως, βιβλίον Δ΄, οι  Βούλγαροι εν Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, τεύχος Α΄, 8ον, σελ. 286. Θεσσαλονίκη 1951. Ε. Ομοίως με Δ΄, τεύχος Β΄, 8ον, σελ. 308. Θεσσαλονίκη 1951. ΣΤ.


  • πηγη
    Δείτε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης

    Ψάχνουν γέφυρα για τα 12 μίλια στο Αιγαίο


    Στο τραπέζι των διερευνητικών επαφών Αθήνας- Αγκυρας το σενάριο για επέκταση σε ορισμένα σημεία των χωρικών υδάτων
    ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
    Η οριοθέτηση των ελληνικών χωρικών υδάτων βρίσκεται αυτή την περίοδο στον πυρήνα των διερευνητικών επαφών για το Αιγαίο οι οποίες διεξάγονται εντατικά μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «Βήματος», το σενάριο των κλιμακωτών χωρικών υδάτων της περιόδου 1999-2004 έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, με την Αγκυρα να εμφανίζεται διατεθειμένη να αποδεχθεί το δικαίωμα της Αθήνας να τα επεκτείνει σε πολλές περιοχές σε 12 ναυτικά μίλια- σε συνδυασμό φυσικά με την ευθυγράμμιση του εθνικού εναερίου χώρου. Στο Ανατολικό Αιγαίο πάντως, η Αγκυρα διατηρεί την πάγια θέση της κατά των 12 ν.μ. και αναζητείται η «μαγική φόρμουλα» που θα άρει τις δυσκολίες.

    Παράλληλα, οι δύο χώρες διαπραγματεύονται επί ενός Πολιτικού Κειμένου Αρχών. Αυτό θα περιγράφει τις βασικές αρχές των σχέσεων των δύο χωρών. Ουσιαστικά θα δεσμεύει τις δύο χώρες ότι θα τηρήσουν τα συμφωνηθέντα, με την Αγκυρα να επιθυμεί να αποτρέψει μελλοντικά νέα επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και την Αθήνα να θέλει την αποδοχή από την τουρκική πλευρά συγκεκριμένων προβλέψεων του Δικαίου της Θάλασσας.

    Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας θα απασχολήσει τις διερευνητικές επαφές στο επόμενο στάδιο της διαπραγμάτευσης, ακόμη και με παραπομπή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Διαφαίνεται επίσης η πρόθεση της Αγκυρας να αποδεχθεί ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, κάτι που, εφόσον επιβεβαιωθεί στην πράξη, αποτελεί μείζονα κίνηση που θα βοηθήσει σημαντικά στην επίτευξη συμφωνίας.

    Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν λάβει μάλιστα χώρα αρκετές απόρρητες συσκέψεις, σε ιδιαίτερα στενό κύκλο στο υπουργείο Εξωτερικών υπό τον κ. Δ. Δρούτσα και παρουσία τόσο του πρέσβη ε.τ. κ. Π. Αποστολίδη όσο και στενών συμβούλων της ελληνικής κυβέρνησης, για να καθοριστούν τα επόμενα βήματα. Παράλληλα, η Αθήνα έχει έρθει σε επαφή με κορυφαίο νομικό γραφείο του εξωτερικού που ειδικεύεται στην επίλυση συνοριακών διαφορών. Ωστόσο, οι γνώστες των απόρρητων διαπραγματεύσεων επιμένουν ότι «αυτή τη στιγμή κάθε πλευρά απλώς παρουσιάζει τις προτάσεις της. Υπάρχουν στοιχεία που μας ενθαρρύνουν, υπάρχουν και διαφορές. Τίποτε όμως δεν θεωρείται συμφωνημένο μέχρι να συμφωνηθούν όλα».

    Η «χρυσή τομή»
    Οπως «Το Βήμα» πληροφορείται, η Αγκυρα εμφανίζεται να αποδέχεται κατ΄ αρχάς ότι η Ελλάδα μπορεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σε 12 ναυτικά μίλια, όπως ορίζει το Δίκαιο της Θάλασσαςόχι όμως σε όλο το Αιγαίο. Από τις συζητήσεις φαίνεται να έχει προκύψει μια συμφωνία για επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια στις ηπειρωτικές ακτές, με την εξαίρεση της Θράκης (ανατολικά της Θάσου), όπου λόγω του ανοίγματος των Στενών οι Τούρκοι δεν θα ήθελαν να περιοριστεί δραματικά το κομμάτι υφαλοκρηπίδας που διεκδικούν εκεί. Σε αυτή την περίπτωση, ο κανόνας των 12 ναυτικών μιλίων αναμένεται να εφαρμοστεί και δυτικά του 25ου μεσημβρινού (που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση) με ορισμένες μικρές εξαιρέσεις.

    Η κατάσταση όμως είναι διαφορετική στο Ανατολικό Αιγαίο. Εκεί, η τουρκική πλευρά δεν επιθυμεί επέκταση στα 12 ν.μ. Αναζητείται λοιπόν η «χρυσή τομή», η οποία θα μπορούσε κατά ορισμένες πληροφορίες να είναι τα 8 ή τα 9 ν.μ. Ανάλογες προτάσεις έχουν συζητηθεί και στο παρελθόν. Ολα όμως παραμένουν ανοιχτά. Ο σκοπός είναι η μεικτή ρύθμιση που θα βρεθεί να έχει τις λιγότερες δυνατές εξαιρέσεις. Υπάρχουν πάντως περιοχές, κυρίως μεταξύ Κυκλάδων και Δωδεκανήσων, αλλά και στα ίδια τα Δωδεκάνησα, όπου λόγω γεωγραφίας τα χωρικά ύδατα λογικά θα παραμείνουν στα 6 ν.μ., προς διευκόλυνση της διεθνούς ναυσιπλοΐας.

    Το Πολιτικό Κείμενο Αρχών
    Οσον αφορά το Πολιτικό Κείμενο Αρχών, αυτό αναμένεται να αποτελέσει τον θεμέλιο λίθο μιας τελικής συμφωνίας. Θα περιγράφει τις αρχές της συνεργασίας των δύο πλευρών, αλλά και τον δρόμο για το μέλλον των σχέσεών τους. Η σύνταξή του παρουσιάζει αρκετές δυσκολίες, επισημαίνουν οι γνώστες του βαθέος παρασκηνίου. Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πάντως ότι η Αγκυρα θα επιδιώξει να δεσμεύσει την ελληνική πλευρά ότι δεν πρόκειται μελλοντικά να προχωρήσει σε κινήσεις όπως, π.χ., νέα επέκταση των χωρικών υδάτων.

    Την ίδια στιγμή, όμως, η Αθήνα δεν μπορεί ούτε και επιθυμεί πολιτικά να εμφανιστεί ότι απεμπολεί ένα δικαίωμά της που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο. Επιπλέον, η τουρκική πλευρά φέρεται να επιμένει στην αναφορά περί ζωτικών συμφερόντων της στο Αιγαίο, επικαλούμενη και τη Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997, ενώ, κατά ορισμένες πληροφορίες, θα ήθελε να περιλαμβάνεται στο κείμενο ότι το Αιγαίο είναι κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα.

    Η «αλλεργία» της Τουρκίας με το Καστελόριζο
    [«Αγκάθι» των διαπραγματεύσεων το Καστελόριζο ]
    «Αγκάθι» των διαπραγματεύσεων το Καστελόριζο
    Τ ο ερώτημα «οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας ή αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ);» απασχολεί έντονα τους συμμετέχοντες στις διερευνητικές επαφές. Η πιθανότητα κήρυξης ΑΟΖ από την Ελλάδα προκαλεί «αλλεργία» στην Τουρκία που φοβάται πιθανό αποκλεισμό της. Πολλοί υποστηρικτές της ΑΟΖ στην Ελλάδα δεν επιμένουν τόσο πολύ στο ότι αυτή είναι η πλέον σύγχρονη μέθοδος οριοθέτησης, αλλά στο ότι με αυτή θα περιοριστούν οι διεκδικήσεις της Τουρκίας. Η ΑΟΖ έχει οφέλη σε θέματα περιβαλλοντικής προστασίας, ερευνών ή και αλιείας, καθώς δεν αφορά μόνο τον βυθό αλλά και την απόσταση από τον βυθό ως την επιφάνεια της θάλασσας. Ακόμη και η ΑΟΖ, όμως, απαιτεί οριοθέτηση. Η άποψη που φαίνεται ότι διαμορφώνεται στην Αθήνα είναι ότι, με το θέμα της υφαλοκρηπίδας να έχει φορτιστεί τόσο αρνητικά επί πολλά χρόνια, η στροφή των συνομιλιών στην ΑΟΖ θα επιβάρυνε περαιτέρω το κλίμα.

    Το θέμα της ΑΟΖ έχει συνδεθεί στενά με το Καστελόριζο. Οι πληροφορίες για ύπαρξη πλούσιων ενεργειακών κοιτασμάτων έχουν μετατρέψει το νησί σε «αγκάθι» των διαπραγματεύσεων. Η Αγκυρα θεωρεί ότι ένα τόσο μικρό νησί μπροστά τις τεράστιες τουρκικές ακτές δεν μπορεί να πάρει μεγάλο κομμάτι υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ. Η τουρκική πλευρά πιστεύει ότι η θέση της είναι νομικά ισχυρή, επικαλούμενη και πρόσφατη απόφαση, με παρόμοια χαρακτηριστικά, του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης επί ενός νησιού στη Μαύρη Θάλασσα. Διάδικοι στην απόφαση αυτή, που εκδόθηκε το 2008, ήταν η Ουκρανία και η Ρουμανία.

    Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Τουρκία προσπαθεί να εξαιρέσει το Καστελόριζο από τη συζήτηση, καθώς θεωρεί ότι δεν ανήκει στο Αιγαίο αλλά στην Ανατολική Μεσόγειο. Ουσιαστικά, δείχνει ότι θέλει να το αποκόψει από τον υπόλοιπο εθνικό κορμό. Φέρεται μάλιστα να επικαλείται επ΄ αυτού παλαιότερη απόφαση του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού για τον γεωγραφικό διαχωρισμό των θαλασσών, βάσει της οποίας το Αιγαίο «σταματά» λίγο μετά τη Ρόδο. Αν κάτι τέτοιο συμβεί, σημειώνουν διπλωμάτες με βαθιά γνώση των ελληνοτουρκικών, θα είναι καταστροφικό για τα ελληνικά συμφέροντα. Ωστόσο, επειδή η πλήρης ΑΟΖ του Καστελόριζου σχεδόν αγγίζει εκείνη της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι Τούρκοι τηρούν άτεγκτη στάση. Ειδικοί επί του Δικαίου της Θάλασσας όμως επιμένουν ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διατηρήσει έστω έναν «διάδρομο» υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ με την Κύπρο. Οι γκρίζες ζώνες
    Ο «άγνωστος Χ» των διερευνητικών επαφών παραμένουν οι γκρίζες ζώνες, θεωρία που πρωτοδιατυπώθηκε από την Αγκυρα στην κρίση των Ιμίων το 1996. Αποτελούν απλό διαπραγματευτικό χαρτί των Τούρκων που κάποια στιγμή θα αποσυρθεί ή όχι; Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, ο κ. Ταγίπ Ερντογάν φέρεται να έχει πει στον κ. Γ. Παπανδρέου ότι δεν σκοπεύει να αμφισβητήσει την κυριαρχία ελληνικών εδαφών σε αντίθεση με όσα συνέβαιναν επί κυβέρνησης Καραμανλή. Οι γκρίζες ζώνες παραμένουν πάντως, μαζί με την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, δύο θέματα για τα οποία οι Τούρκοι κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους.

    πηγη

    Δείτε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης

    Ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι σφαγές των Έλληνων


    Ο Κεμάλ Ατατούρκ

    Ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι Έλληνες
    Η παλιότερη επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών (κ. Γ. Παπανδρέου) στην Τουρκία προκάλεσε πλήθος θετικών ή αρνητικών αντιδράσεων. Μερικές απ' αυτές, οι εντονότερα αρνητικές, αφορούσαν την κατάθεση στεφάνου στο Μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ στην Άγκυρα και την επίσκεψη στο μουσείο που έχει ιδρυθεί προς τιμήν του. Αντίστοιχες αντιδράσεις, ίσως περισσότερο έντονες, είχαν προκληθεί τρία χρόνια πριν στη Θεσσαλονίκη, όταν επιχειρήθηκε να τιμηθεί η μνήμη του με την κατάθεση της πρότασης για μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου σε "Κεμάλ Ατατούρκ" και την πραγματοποίηση ενός συνεδρίου στη μνήμη του δημιουργού της νέας Τουρκίας.
    Ποιός όμως είναι ο Κεμάλ Ατατούρκ; Τι προκαλεί τις έντονες αντιδράσεις;Η άνοδος του Κεμάλ
    Ο Μουσταφά Κεμάλ, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1881. Μητέρα του ήταν η Τουρκομακεδόνισσα Ζουμπεϊντέ Χανούμ και πατέρας του ο Αλβανός Αλή Ριζά. Υπήρξε αξιωματικός καριέρας, ο οποίος εντάχθηκε από νωρίς στις φιλελεύθερες τουρκικές εθνικιστικές ομάδες που δρούσαν κυρίως στον οθωμανικό στρατό. Η κορυφαία οργάνωση με την επωνυμία "Ένωση και Πρόοδος" προκάλεσε το πραξικόπημα του 1908, με το οποίο οι στρατιωτικοί -γνωστοί ως Νεότουρκοι- έλαβαν την εξουσία. Ο τουρκικός εθνικισμός είχε ως κέντρο της δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη. Εκεί αποφάσισε την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Οι Νεότουρκοι εθνικιστές, έχοντας ως όνειρο τη δημιουργία μιας απέραντης τουρκομουσουλμανικής αυτοκρατορίας από τις παρυφές της Κίνας έως τη Μεσόγειο, εισήλθαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών.
    Τότε φανερώθηκαν οι εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες του Μουσταφά Κεμάλ. Το 1915 πολέμησε τους συμμάχους στην περιοχή των Δαρδανελίων, ως διοικητής της 19ης Μεραρχίας που έδρευε στη Ραιδεστό. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε η εποχή κατά την οποία οι αποφάσεις σχετικά με το εθνικό ζήτημα, υλοποιήθηκαν με την υποστήριξη των Γερμανών συμμάχων. Έτσι έγινε η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, ενώ πραγματοποιήθηκαν μεγάλες διώξεις κατά των Ελλήνων της Δυτικής Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης.
    Η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησε ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την ρύθμιση του εθνικού ζητήματος με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων. Έτσι, ως πιθανότερη εξέλιξη φαινόταν η αντικατάσταση της πολυεθνικής μουσουλμανικής Αυτοκρατορίας, από έθνη-κράτη. Η Συνθήκη των Σεβρών, ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό τους πόθους των υπόδουλων εθνών. Η Τουρκία, ως εθνικό κράτος πλέον, θα κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας, η Ιωνία και η Αν. Θράκη θα ενώνονταν με την Ελλάδα, η Αρμενία και το Κουρδιστάν θα αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους. Οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν περισσότεροι από το ένα τέταρτο του συνολικού οθωμανικού πληθυσμού, βρέθηκαν να ελέγχουν το ένα έκτο του οθωμανικού εδάφους, ενώ εξαιρέθηκε το έδαφος του Πόντου.
    Η προοπτική αυτή, που διασφάλιζε εν μέρει τους πληθυσμούς από την πλήρη εξόντωση δεν υλοποιήθηκε τελικά. Η ελλαδική παρουσία στην Ιωνία την περίοδο 1919-1922, ουδόλως ανέτρεψε τα όσα είχαν δρομολογηθεί από το 1908. Ο τουρκικός εθνικισμός, με την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, έδωσε την ύστατη μάχη του, βοηθούμενος από τους μπολσεβίκους, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, το μουσουλμανικό κόσμο και τον ελληνικό Διχασμό.
    Από τον Πόντο στην Σμύρνη
    Στις 19 Μαϊου 1919, ο Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και άρχισε την οργάνωση του τουρκικού εθνικιστικού στρατού. Πρώτο του μέλημα ήταν η εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού, ώστε να εκκαθαρίσει τα μετόπισθεν. Η ύπαρξη ελληνικού αντάρτικου στις βόρειες περιοχές της Μικράς Ασίας, αποτελούσε, όπως φαίνεται, μεγάλο κίνδυνο για τις προσπάθεις του Μουσταφά Κεμάλ. Δύο σώματα του εθνικιστικού τουρκικού στρατού στάλθηκαν κατά των Ποντίων ανταρτών: Το 3ο που είχε ως έδρα τη Σεβάστεια και το 15ο με έδρα το Ερζερούμ. Παράλληλα αξιοποιήθηκαν περιθωριακές έκνομες ομάδες, όπως αυτή του Τοπάλ Οσμάν, ώστε να επιτευχθεί η ολοκλήρωση της γενοκτονίας. Επίσης επανενεργοποιήθηκαν τα έκτακτα "Δικαστήρια Ανεξαρτησίας", τα οποία είχαν δράσει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Εκατοντάδες Έλληνες καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν απ' αυτά με την κατηγορία της αυτονομιστικής δράσης.
    Το τέλος του 1921 σφραγίστηκε από τις φοβερές ωμότητες στο μικρασιατικό Πόντο. Ο Βρετανός αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη Sir Horace Rumbold πληροφορεί τον υπουργό εξωτερικών Curzon ότι: "Οι Τούρκοι φαίνεται ότι δρουν βάσει προμελετημένου σχεδίου για την εξόντωση των μειονοτήτων... Ολοι οι άνδρες ηλικίας άνω των 15 ετών της περιφερείας Τραπεζούντος και της ενδοχώρας εκτοπίστηκαν στα εργατικά τάγματα του Ερζερούμ, Καρς και Σαρήκαμις."
    Βασισμένος σε μια σειρά επισήμων αναφορών ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων (House of Commons. The Parliamentary Debates, Fifth Series, τομ. 157): "...(στον Πόντο) δεκάδες χιλιάδες (Ελλήνων) ανδρών, γυναικών και παιδιών απελαύνονταν και πέθαιναν. Ηταν καθαρή ηθελημένη εξολόθρευση. "Εξολόθρευση" δεν είναι δικιά μου λέξη. Είναι η λέξη που χρησιμοποιεί η Αμερικανική Αποστολή".
    Ακόμα και οι σοβιετικοί απεσταλμένοι, οι οποίοι έχουν πλήρη γνώση των τουρκικών ωμοτήτων κατά των Ελλήνων, δεν μπορούν να κρύψουν τον αποτροπιασμό τους για τα φρικτά εγκλήματα των συμμάχων τους. Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στη Αγκυρα, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του που κυκλοφόρησαν το 1960 στη Μόσχα με τον τίτλο Vospominaniya Sovietskovo Diplomata 1922-1923, ενημερώνεται στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Ελληνες που είχαν σφαγιαστεί "βάρβαρα σκοτωμένους Ελληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες". Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι πρόκειται να συναντήσει: "...πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους".
    Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος: "Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Εχοντας υπ' όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου..."
    Η σφαγή των Ελλήνων που κατοικούσαν σε περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας, που δεν βρισκόταν στον έλεγχο του ελληνικού στρατού, ήταν μέρος της τακτικής των Κεμαλικών. Σε τηλεγράφημα -που βρέθηκε στα γαλλικά στρατιωτικά αρχεία που φυλάσσονται στον πύργο του Vencennes στο Παρίσι από τον ερευνητή Χ. Τσιρκινίδη- της Επιτροπής Κατοίκων των πόλεων Αϊδινίου, Ντενιζλί κ.ά. προς τον Γάλλο πρωθυπουργό διαβάζουμε τα εξής: "…στις 22 Ιουνίου 1920, Κεμαλικοί ενεργώντας στην περιοχή Ναζλή σε συνεργασία με εγκληματίες που ήρθαν από τα Σώκια, προφασιζόμενοι προέλαση του ελληνικού στρατού λεηλάτησαν σπίτια χριστιανών αποκομίζοντας λεία. Κάψανε την πόλη με εκρηκτικά εξαιρώντας τη μουσουλμανική συνοικία και τέλειωσαν την αποστολή τους με σφαγές και βασανιστήρια… Σύμφωνα με υπολογισμούς, ο αριθμός των αγρίως σφαγιασθέντων και νεκρών κάτω από τα ερείπια ξεπερνά τα 500 άτομα. Το υπόλοιπο πλέον των 3.000, εκ των οποίων οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά, εντελώς απογυμνωμένοι οδηγήθηκαν δια της βίας σε αξιοθρήνητη κατάσταση προς το εσωτερικό… Αδύνατοι γέροι, μη μπορώντας να ακολουθήσουν το καραβάνι σκοτώθηκαν αγρίως καθ' οδόν. Τα πτώματά τους παραμένουν άταφα… Η τύχη των κατοίκων του Σαράκιοϊ είναι τελείως άγνωστη. Στο Ντενιζλί, 20.000 Έλληνες συγκεντρωθέντες υπέστησαν την ίδια τύχη. Ο άρρην πληθυσμός χωρίς εξαίρεση οδηγήθηκε επί της ερήμου νήσου της λίμνης Εγκιρντίρ. Οι Τούρκοι επεδόθησαν σε λεηλασία, όργια κατά γυναικών και παιδιών. Οι αρχηγοί των Κεμαλικών μαλώνουν για τη διανομή της λείας…. Εξοχώτατε, στο όνομα του ανθρωπισμού παρακαλούμε λάβατε μέτρα για την οριστική απαλλαγή μας από την ανυπόφορη τυραννία, που είναι χωρίς προηγούμενο στις δέλτους της ιστορίας".
    Η τελευταία πράξη του δράματος γράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1922 στη Σμύρνη, την ιωνική πρωτεύουσα, κάτω από τα απαθή βλέμματα των συμμάχων μας και ενώ ο ελληνικός στρατός είχε αποχωρήσει, εγκαταλείποντας τους Έλληνες της Ιωνίας στο έλεος των κεμαλικών στρατευμάτων. Όπως γράφει ο Ουϊνστον Τσόρτσιλ: "Ο Κεμάλ γιόρτασε το θρίαμβό του με τη μεταβολή της Σμύρνης σε τέφρα και την τεράστια σφαγή του εκεί χριστιανικού πληθυσμού."
    Η προσπάθεια του τουρκικού εθνικισμού για μετατροπή του πολυεθνικού οθωμανικού χώρου σε εθνικό τουρκικό πέτυχε απόλυτα. Ο Μουσταφά Κεμάλ εξέφρασε αυτήν ακριβώς την ομογενοποίηση. Γι' αυτό εξάλλου τιμήθηκε με την προσαγόρευσή του σε Ατατούρκ, δηλαδή γεννήτορα των Τούρκων. Τα αποτελέσματα όμως ήταν τραγικά για τον ελληνισμό της καθ΄ ημάς Ανατολής. Από τον πληθυσμό των 2.601.312 που ήταν οι Έλληνες στη Μικρά Ασία (Πόντο, Ιωνία και Καππαδοκία) και στην Ανατολική Θράκη πριν το 1914, επέζησαν 1.221.849 -οι οποίοι καταμετρήθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα το 1928- καθώς και όσοι εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής των πληθυσμών στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ή διέφυγαν κατευθείαν σε χώρες του εξωτερικού. Το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη -η οποία υπήρξε η μήτρα του τουρκικού εθνικισμού- έμελε να κατοικηθεί από τα θύματά του, αναδεικνύει την ειρωνεία που χαρακτηρίζει πολλές φορές την ιστορία.
    Κεμαλισμός και Ελλάδα
    Όσον αφορά την ίδια τη φυσιογνωμία του κεμαλισμού, οι νομικοί Frank Bovenkert και Yucel Yesilgoz υποστηρίζουν στη μελέτη τους για την τουρκική μαφία, ότι ο κεμαλισμός πρόκειται για μια "άκρως εθνικιστική ιδεολογία", η οποία "αποπειράθηκε βιαίως να δημιουργήσει κράτος-έθνος σε μια γεωγραφική περιοχή που υπήρξε προϊόν στρατιωτικών κατακτήσεων…" Θεωρούν επιπλέον, ότι η πνευματική κληρονομιά του Μουσταφά Κεμάλ, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για ανταλλαγή απόψεων και διαφορετική προσέγγιση από την κρατούσα. Ο Νίκος Ψυρρούκης καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: "Η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξή του... Ακόμα και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις γίνονται με διοικητικές αποφάσεις από πάνω. Περιφρονούν τις πολιτιστικές παραδόσεις του τουρκικού λαού, εκφράζουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας των Τούρκων αστών."
    Η φυσιογνωμία αυτή προβάλει ανάγλυφα στις "Ομιλίες" του Κεμάλ Ατατούρκ, οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση της σύγχρονης τουρκικής σκέψης και προβληματισμού. Στις "Ομιλίες" εξιδανικεύεται ο μιλιταρισμός, ενώ είναι έντονη η εθνικιστική ιδεολογία και η στρατοκρατική αντίληψη των πραγμάτων. Ο Κεμάλ Ατατούρκ (δηλαδή ο Πατέρας των Τούρκων) υπήρξε ο αυθεντικός εκφραστής της οθωμανικής γραφειοκρατίας και των στρατιωτικών, οι οποίοι είχαν μια συγκεκριμένη μονοδιάστατη αντίληψη για την επίλυση του εθνικού προβλήματος και τα δικαιώματα των εθνοτήτων.
    Η επίσημη Ελλάδα δεν ασχολήθηκε με τον κεμαλισμό μετά το '22. Τον αποδέχτηκε ως απαραίτητο ιδεολογικό πλαίσιο και ως φυσιολογική μορφή διακυβέρνησης της Τουρκίας. Ένα από τα νεοελληνικά παράδοξα είναι ότι η αντιμετώπισή του ήταν θετική από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Οι κριτικές φωνές άρχισαν να ακούγονται ευρύτερα κατά τη δεκαετία του '80. Ήταν περισσότερο αποτέλεσμα ενός ιδιότυπου κινήματος για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης που εξέφρασε τις μικρασιατικές (ποντιακές και ιωνικές) οργανώσεις και τους απογόνους των προσφύγων του '22, παρά ενός γενικευμένου προβληματισμού της νεοελληνικής ηγεσίας, πολιτικής ή πνευματικής. Πάντως, το κίνημα αυτό πέτυχε την επίσημη ανακήρυξη από τη Βουλή των Ελλήνων δύο σημαντικών ημερομηνιών ως "Ημέρες Εθνικής Μνήμης": Τη 19η Μαϊου -ημέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα- ως ημέρα αφιερωμένη στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τη 14η Σεπτεμβρίου -ημέρα που οι Κεμαλικοί πυρπόλησαν τη Σμύρνη- ως ημέρα αφιερωμένη στη Μικρασιατική Καταστροφή.
    πηγη
    Δείτε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης

    Το ιστορικό ψεύδος περί καταγωγής του Κεμάλ Ατατούρκ απ’ τη Θεσσαλονίκη και η αλήθεια για το «γιαλαντζί» σπίτι του


    Η πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα» δημοσιοποίησε και ξεγύμνωσε το μεγαλύτερο ψέμα της Τουρκίας, που αφορά τον ιδρυτή του σημερινού κεμαλικού κατεστημένου των Νεότουρκων. Η έρευνα των ανθρώπων της «Ζαγάλισα» έφερε στο φως την αλήθεια που επιμελημένα κρύφτηκε επί έναν σχεδόν αιώνα από όλους εκείνους που είχαν συμφέρον να παρουσιάσουν τον Κεμάλ Ατατούρκ ως ιδιαίτερη προσωπικότητα και όχι μόνο…

    Το δημοσίευμα της «Ζαγάλισα»
    «Η Ζαγάλισα αποκαλύπτει μετά από προσεκτική επιτόπια έρευνα πολλών μηνών, ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) στη Θεσσαλονίκη είναι ένα μεγάλο και ωραίο ΠΑΡΑΜΥΘΙ, για να κοροϊδεύουν οι Τούρκοι τους εαυτούς τους, αλλά και πολλούς μουσουλμάνους από τη Θράκη. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, προσπαθώντας να τονώσουν το εθνικό φρόνημα, έχει δοθεί “γραμμή” ώστε οποιοδήποτε τουριστικό γκρουπ “Τούρκων” της ελληνικής Θράκης αποτελούμενο από πολιτιστικούς συλλόγους και κυρίως δημοτικά σχολεία, επισκέπτεται την Θεσσαλονίκη, να πηγαίνει συμβολικά πρώτα στο… σπίτι του Κεμάλ και μετά οπουδήποτε αλλού. Για τον τουρκικό εθνικισμό το ιστορικότερο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης είναι το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ!

    Σε πολλά φύλλα των τουρκόφωνων εφημερίδων καταχωρούνται όλο και πιο συχνά φωτογραφίες από συλλόγους και μειονοτικά σχολεία της Θράκης τα οποία επισκέπτονται το… σπίτι του μεγάλου ηγέτη! Έχει γίνει πλέον της μόδας για κάθε “Τούρκο” της Θράκης! Μόνο που το προσκύνημα είναι σε “μαϊμού μέρος”…

    Ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη της εποχής εκείνης (δεν ήταν “πρωτευουσιάνος” όπως θέλει να τον παρουσιάζει ο τουρκικός εθνικισμός), αλλά σε ένα μικρό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά, την Χρυσαυγή, όπου μέχρι τα οκτώ περίπου χρόνια του φύλαγε αγελάδες και πρόβατα στους γύρω λόφους! Εκεί πήγε στο δημοτικό σχολείο. Φυσικά, σε καμία τουρκική βιογραφία ή εγκυκλοπαίδεια δεν θα διαβάσετε αυτή την μεγάλη και σκληρή αλήθεια. [...]

    Όταν οι χριστιανοί Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες πρωτοήρθαν (1922) στο Σαρίγερ (σήμερα Χρυσαυγή), οι Τούρκοι του χωριού δεν είχαν φύγει ακόμα. Έφευγαν σταδιακά κατά ομάδες και χρειάστηκε ένας περίπου χρόνος για να φύγει και η τελευταία οικογένεια. Στο διάστημα αυτό συγκατοίκησαν χριστιανοί πρόσφυγες και ντόπιοι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, αναπτύχθηκαν και κάποιες φιλίες παρά τις εντάσεις της εποχής. Από τους ντόπιους μουσουλμάνους, κατοίκους του χωριού, έμαθαν οι Έλληνες ότι ο Κεμάλ είχε γεννηθεί στο χωριό αυτό και μέχρι περίπου οκτώ χρονών είχε μεγαλώσει εκεί. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Χρυσαυγή, ζούσε και η γριά μαμή που τον είχε ξεγεννήσει (η Φατμέ Χανούμ), η οποία πρέπει να πέθανε γύρω στο 1911.

    Τότε, αρχές της δεκαετίας του 1920, ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει τον μύθο ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και έτσι ήταν πολύ φυσικό να γνωρίζουν όλοι και να λένε την αλήθεια.

    Στο σπίτι στο Σαρίγερ, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ, εγκαταστάθηκε η οικογένεια του πρόσφυγα από την ανατολική Θράκη, Ανδρέα Στάθη, ο οποίος αργότερα έγινε και πρόεδρος του χωριού Χρυσαυγή. Μάλιστα, οι συγχωριανοί του, αστειευόμενοι επειδή εγκαταστάθηκε στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, τον φώναζαν με το παρατσούκλι “Κεμάλ”! Ο Α. Στάθης πέθανε το 1979 στην Χρυσαυγή.

    Το σπίτι του Κεμάλ ήταν χτισμένο από πέτρες και πλιθιά και ήταν διόροφο. Στον επάνω όροφο είχε δύο δωμάτια και κάτω ήταν το χαγιάτι. Είχε και αυλή. Βρισκόταν στην άκρη του χωριού, μακριά από το τζαμί και δεν ανήκε στην κατηγορία των πλουσίων, αλλά των φτωχών σπιτιών. Ήταν χτισμένο κολλητά με άλλα δύο σπίτια.

    Οι ντόπιοι μουσουλμάνοι κάτοικοι, πριν μεταναστεύσουν, θυμούνταν ότι σε νεαρή ηλικία έβοσκαν με τον μικρό Κεμάλ πρόβατα και αγελάδες γύρω από το χωριό. Ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του. Όμως, στη συνέχεια χωρίς να γνωρίζουν το γιατί, η μητέρα του τον πήρε και έφυγαν στην Θεσσαλονίκη.

    Οι τοίχοι του σπιτιού του Κεμάλ σώζονταν σε ύψος μισού περίπου μέτρου μέχρι τις αρχές του 1980. Το σπίτι του, όπως και τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, είχε γκρεμιστεί από τους Θρακιώτες πρόσφυγες το 1924-25 για να πάρουν τις πέτρες και να χτίσουν καινούργια σπίτια στη σημερινή νέα Χρυσαυγή (πιο κοντά στον Λαγκαδά).

    Η αλήθεια αυτή αποσιωπήθηκε από τον καλπάζοντα τουρκικό εθνικισμό ο οποίος επιθυμούσε να παρουσιάζει τον Κεμάλ γεννημένο στην μεγάλη πόλη της Θεσσαλονίκης, η οποία άκμαζε και έλαμπε στα Βαλκάνια την εποχή εκείνη, και όχι σε ένα άγνωστο φτωχό χωριουδάκι έξω από τον Λαγκαδά.

    Τουρκικές μαρτυρίες
    Τούρκοι πρόσφυγες που έφυγαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών από το παλιό Σαρίγερ γνώριζαν την αλήθεια και παρά τα ψέματα του τουρκικού εθνικισμού, ερχόντουσαν πριν το 1981, ατομικά κυρίως, για προσκύνημα στον αληθινό τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Υπήρχε μάλιστα ένας ντόπιος γελαδάρης, ο Κωνσταντίνος Γιαμουτζής, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την αληθινή ιστορία και αυτός συνόδευε τους επισκέπτες από την Τουρκία στο Σαρίγερ και τους έδειχνε τα ερείπια του σπιτιού.

    Αργότερα άρχισαν να έρχονται και με λεωφορεία από την Τουρκία. Το τελευταίο ήρθε το καλοκαίρι του 2007. Πολλοί επισκέπτες Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά την αλήθεια και την επιβεβαιώνουν, ότι δηλαδή ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά στο χωριό αυτό (Χρυσαυγή). Μάλιστα, ένας Τούρκος από τη Σμύρνη, προσκύνησε, φίλησε το χώμα και πήρε πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού του Κεμάλ για ενθύμιο. Όταν τον ρώτησαν αν θα πάει και στο σπίτι της Θεσσαλονίκης, είπε: “Αυτό είναι ψέμα. Ντροπή που άλλαξαν τον τόπο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Προσβάλλουν την μνήμη του. Δεν θα επισκεφτώ το ψευτο-σπίτι της Θεσσαλονίκης”».

    Η…ομολογία του Τούρκου προξένου
    Φαίνεται ότι και κάποιοι Τούρκοι αξιωματούχοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν τολμούν να την αποκαλύψουν. Το έτος 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε το χωριό της Χρυσαυγής (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (δημοσίευμα εφημερίδας “Ελληνικός Βορράς” τ. 10 Μαΐου 1981), συνοδευόμενοι και από τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.

    Ο ίδιος ο Τούρκος πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ. Στάθηκε με σεβασμό και τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: “Γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε τον λόγο…”. Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

    Το 1981 πάλι, με αφορμή τους…εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Νικήτας Βενιζέλος και Κώστας Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως την θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές (Aydemir κ.α.).

    Γιατί το ελληνικό κράτος δέχθηκε ως πόλη γέννησης του Κεμάλ Ατατούρκ την Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα το μαϊμού σπίτι της οδού Αγίου Δημητρίου δίπλα στο τουρκικό προξενείο; Η απάντηση βρίσκεται στο φανφαρόνικο κλίμα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που επικρατούσε την δεκαετία του 1930, όπου πολλές υπερβολές και χειρονομίες φιλίας ανταλλάσσονταν μεταξύ των ελληνικών (κυρίως) και τουρκικών κυβερνήσεων. Ο τουρκικός εθνικισμός –με την ανοχή του ίδιου του Κεμάλ- είχε ήδη ανακηρύξει ως πόλη γέννησής του τη Θεσσαλονίκη και δεν θα ήταν ευγενικό εκ μέρους της Ελλάδας να απομυθοποιήσει τον μύθο. Δεν θα είχε άλλωστε καμία απολύτως σημασία για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Μάλιστα, το 1934 η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι-μαϊμού μία πινακίδα όπου αναφερόταν πως “εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ”. Τότε το σπίτι ανήκε σε ελληνική οικογένεια (Σεραφειμίδου, έμποροι υποδημάτων), η οποία και κατοικούσε σε αυτό. Αργότερα και κάτω από γελοίες συνθήκες το σπίτι απαλλοτριώθηκε από το ελληνικό δημόσιο και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, κ. Μερκουρίου, φρόντισε να ειδοποιήσει την τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού πως χαρίζει το σπίτι του Κεμάλ στο τουρκικό κράτος!

    Ο Κεμάλ και η μητέρα του Ζουμπεϊντέ γνώριζαν την αλήθεια, αλλά έκαναν την…πάπια! Άραγε, θα μπορούσαν να πούνε ότι δεν γεννήθηκε στο σπίτι αυτό, αλλά σε ένα χωριατόσπιτο στην περιοχή του Λαγκαδά; Και τι θα μπορούσε να γίνει; Να του χαρίσουν ένα γκρεμισμένο χωριατόσπιτο, βουτηγμένο στις λάσπες σε ένα άγνωστο μικρό χωριό; Αυτό δεν θα ταίριαζε, φυσικά, στην εικόνα και στην ιστορία του μεγάλου ηγέτη της σύγχρονης Τουρκίας. Προφανέστατα και η τότε ελληνική κυβέρνηση γνώριζε την αλήθεια, αλλά θέλησε με αυτή της την κίνηση να κολακεύσει τον ίδιο τον Κεμάλ. Η επίσημη αναγνώριση από την ελληνική κυβέρνηση έδειχνε πως έκλεινε οριστικά το ζήτημα της αριστοκρατικής καταγωγής του Κεμάλ. Πέρα, όμως, από την επίσημη ιστορία, που γράφεται και επιβάλλεται από πολιτικές σκοπιμότητες, υπάρχει και η αλήθεια του λαού, η μνήμη του οποίου δεν αλλοιώνεται από τέτοιες σκοπιμότητες. Αυτή την αλήθεια καταγράφουμε, όπως διασώθηκε από τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού Χρυσαυγή (Σαριγέρ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στους χριστιανούς πρόσφυγες. Η αλήθεια που βρίσκεται στην λαϊκή μνήμη επιβιώνει μέχρι σήμερα.

    Οι Τούρκοι, αφού πήραν το σπίτι, περιχαρείς το γέμισαν με έπιπλα από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και από το Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης. Φρόντισαν ακόμη και…ρούχα του Κεμάλ να μεταφέρουν και τα εκθέτουν από τότε στον σημερινό επισκέπτη του μουσείου. Και όλα όσα με καμάρι δείχνουν, είναι ψεύτικα σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να κρύψουν την ταπεινή καταγωγή του ιδρυτή του Κεμαλισμού και της επιβολής των νεότουρκων στον Ισλαμισμό…

    Η ιδεολογική λειτουργία του, βαμμένου με ροζ χρώμα, σπιτιού-μαϊμού, είναι έντονη κι εκεί κατευθύνονται συστηματικά πλέον σχολείο και σύλλογοι από την Θράκη, σε μία προσπάθεια των επιτήδειων να βαθύνουν ακόμη περισσότερο τον συνειδησιακό εκτουρκισμό των μουσουλμάνων (Πομάκων) της Θράκης.
    Οι μουσουλμάνοι, όταν επισκεπτόμαστε την Θεσσαλονίκη, πρέπει να γνωρίζουμε την αλήθεια. Πρέπει να πάψουμε να τρώμε κουτόχορτο στο ροζ ψευτόσπιτο!
    Είναι προτιμότερη μία βόλτα στο λούνα παρκ της Θεσσαλονίκης».

    πηγη
    Δείτε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης

    ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ


    Του Δρ. Θαλή Μυλωνά,δικηγόρου -διεθνολόγου
    Προέδρου του Ινστιτούτου Διαβαλκανικών Σχέσεων.
    Το Αιγαίο, σύμφωνα με τα πραγματικά δεδομένα ιστορίας χιλιετηρίδων, του διεθνούς εθιμικού και συμβατικού δικαίου και τις διεθνείς συμβάσεις, τις οποίες θα αναλύσουμε κατωτέρω, είναι Ελληνικό και οι τίτλοι κυριαρχίας της Ελλάδος είναι ακατάλυτοι και ισχυρότεροι από τις οποιοσδήποτε πιέσεις μικρής, μέσης η μεγάλης δύναμης όπως π.χ.

    1]Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830
    2] Η συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1913
    3]Η συμφωνία της Λωζάνης της 24\7\1923
    4]Η συμφωνία του Μοντρέ του 1936
    5] Η συμφωνία των Παρισίων του 1947
    6] Η συμφωνία του Ο.Η.Ε. του 1958
    7] Η συμφωνία του Ο.Η.Ε. του 1982
    8] Οι συμφωνίες του ICAO, [ Σικάγου, Παρισίων και Βαρσοβίας]
    9] Το Προεδρικό Διάταγμα του 1931, και τα Ν.Δ. 142/69,1182/72, και 210\73 .
    10] Ο Κατ.Χάρτης του ΟΗΕ, η Τελική Πράξη του Ελσινκι, ο Χάρτης των Παρισίων, το Σύμφωνο Λουγκάνο, το ΝΑΤΟ ,η συμφωνία της Βιέννης , η Συμφωνία του Αμβούργου κτλ.
    11] Η Ιστορική πραγματικότητα .

    Η Μεσόγειος θάλασσα όπως γνωρίζετε, αποτελεί το πλέον σημαντικό στρατηγικό μέρος της γης, για αυτό και προξενούσε πάντα το ενδιαφέρον των Μεγ. Δυνάμεων , μαζί με το Αιγαίο το Ιόνιο και το Κρητικό πέλαγος, που αποτελούν επίσης τμήματα αυτής, αλλά και σημαντικούς γεωστρατηγικούς χώρους της Ελλάδας, η οποία όμως δεν έχει καταφέρει να τους αξιοποιήσει και να τους εκμεταλλευθεί αναλόγως.Και τώρα ας δούμε πολύ περιληπτικά τι προβλέπουν τα πάρα πάνω διεθνή κείμενα, ήτοι.1] το πρωτόκολλό του Λονδίνου το οποίο επικυρώσε την απελευθέρωση το 1821 των νήσων Σποράδων και την ένταξή τους μαζί με την Εύβοια στην Ελλάδα
    2] η συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1913 επικυρώνει την απελευθέρωση των νήσων του ανατολικού Αιγαίου,Λήμνου,Σαμοθράκης,Λέσβου,Χίου,Σάμου, και Ικαρίας και την ένταξή τους στην Ελλάδα
    3] η συμφωνία της Λωζάνης του 1923, η οποία επικυρώνει την παραχώρηση των νήσων του Αιγαίου στην Ελλάδα και κυρίως με το άρθρο 12 αυτής, προβλέπει ότι ,στην Τουρκία ανήκουν μόνο οι νήσοι που βρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των 3 μιλίων από τις ασιατικές ακτές, ενώ στο 'αρθρο 16 αυτής προβλέπεται ότι η Τουρκία παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος της πάσης φύσεως επί των εδαφών και εν σχέσει πρός τα εδάφη, τα οποία κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης συνθήκης ορίων ,δηλ. των τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές, τουτέστιν των πάσης φύσεως νήσων η νησίδων καθώς και του βυθού της θαλάσσης και νυν υφαλοκρηπίδας ,γιατί πέραν αυτών,arcumentum a contrario, αρχίζει το imperium της Ελλαδος, η Ελληνική κυριαρχία.
    4] η συμφωνία του Μοντρέ του 1936, η οποία ακύρωσε τις προβλέψεις εκείνες της συμφωνίας της Λωζάνης για αποστρατικοποίηση των νησιών και έδωσε το δικαίωμα του εξοπλισμού των Στενών και των νησιών μας Λήμνου και Σαμοθράκης ,όπως τούτο αναγνωρίστηκε ρητώς από την Τουρκία με επιστολή του Τούρκου πρέσβη στην Ελλάδα Russen Estef πρός τον Ελληνα Πρωθυπουργό και ανακοινώθηκε από τον Τούρκο Υπουργό των Εξωτερικών Rustu Arras στην Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, το 1936.
    Η ίδρυσης του ΝΑΤΟ και του συμφώνου Βαρσοβίας, ο Κατ, Χάρτης του ΟΗΕ [ άρθρο 51 ] και η μεταβολή των διεθνών συνθηκών ανέτρεψαν κάθε ιδέα περί αφοπλισμού, ιδιαίτερα στην Ελλάδα η οποία είχε ήδη μπροστά της την απειλή των βορείων γειτόνων της με την βοήθεια που παρήχαν στην κομμουνιστική ανταρσία, σύμφωνα με την επίσημη έκθεση της Ερευνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ, την εισβολή στην Κύπρο, τις Απειλές, τις Αμφισβητήσεις, τον Αποβατικό στόλο στη Σμύρνη τις παραβιάσεις του εναερίου και θαλάσσιου χώρου μας κτλ, από την Τουρκία, κατέστησαν επιτακτικό το φυσικό δικαίωμα της αυτοάμυνας.
    5] η συμφωνία των Παρισίων του 1947 η οποία προβλέπει ότι, η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου ...και το Καστελόριζο , ως και τας παρακειμένας νησίδας, μεταξύ των οποίων και τα Ίμμια τα οποία ναι μεν δεν μνημονεύονται εδώ ρητώς ,εντούτοις , κείνται εντός του εκχωρηθέντος χώρου ,για αυτό και αναφέρονται με τον αριθμό 30 στο πρωτόκολλο εκχώρησης τους από την Τουρκία πρός την Ιταλία, η οποία εν συνεχεία εκχώρησε στην Ελλάδα ακριβώς ότι είχε πάρει από την Τουρκία. Αλλωστε η Τουρκία σύμφωνα με τις προβλέψεις του άρθρου 15 της συμφωνίας της Λωζάνης, παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί του θαλασσίου χώρου της Δωδεκανήσου δηλ. νήσων ,νησίδων κτλ ,ώστε η συνοριακή γραμμή να κείται βάσει των συμφωνιών στα τρία μίλια από τις Τουρκικές ακτές η εν πάσει περιπτώσει στο μέσον της απόστασης, μεταξύ των δύο χωρών.
    6] η συμφωνία της Γενεύης του 1958,η οποία κωδικοποιεί το υφιστάμενο μέχρι τοτε διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, εισάγει νέους θεσμούς, όπως η υφαλοκρηπίδα και η όμορος ζώνη , προβλέπει την δυνατότητα της νόμιμης επέκτασης της Αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ., ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, τον καθορισμό Αλιευτικής και Διατήρησης του Ζωικού πλούτου ζώνης και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
    7] το Π.Δ και ο N.5017/31 με τα οποία προβλέπει τον καθορισμό του εναερίου χώρου της χώρας μας, για λόγους ασφαλείας στα 10 ν.μ. από τις ακτές μας ,το οποίο είχαμε ‘εκτοτε και μέχρι το 1974 ασκήσει για δεκαετίες στην πράξει, χωρίς αμφισβήτηση εκ μέρους της Τουρκίας, δημιουργώντας έτσι τοπικό εθιμικό δίκαιο, το οποίο δυστυχώς η Τουρκία μαζί με τις άλλες αυθαίρετες και παρόνομες αξιώσεις της, άρχισε να αμφισβητεί μετά την Αίτησή μας για επανένταξή στο ΝΑΤΟ το 1975, ενώ το Ν.Δ. 142\69, κυρήσει την ελληνικότητα της ηπειρωτικής και νησιωτικής υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις και τα Ν.Δ. 1182/72και το 210\73 κυρώνουν τις διεθνείς συμφωνίες και επιφυλάσουν στη χώρα μας, την αποκλειστική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις.
    8] οι συμφωνίες του ICAO, international civil aviation organization [ Σικάγο1944, Παρισίων1952, και Βαρσοβίας ] οι οποίες προσδιόρισαν την έκταση του FIR των Αθηνών, [ flight information region], σύμφωνα με τον εθνικό μας εναέριο χώρο,το οποίον είχεν σεβαστεί η Τουρκία μέχρι το 1974 , όταν φύγαμε προσωρινώς από το ΝΑΤΟ και ζητήσαμε την επανένταξή μας
    9] ο Κατ.Χάρτης του ΟΗΕ ,η Τελική Πράξη του Ελσίνκι και πολλά άλλα διεθνή κείμενα, τεράστιας σημασίας, τα οποία σχεδόν έχουν κυρωθεί από όλες τις χώρες του κόσμου, για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια, προβλέπουν την κατάργηση η την απειλή του πολέμου,τον έχουν θέσει εκτός νόμου, δεν αναγνωρίζουν κανένα τιτλο δικαιώματος που έχει προέλθει από πόλεμο και προβλέπουν μέτρα υποχρεωτικής εφαρμογής, τα οποία δίδουν τη δυνατότητα σε κάθε χώρα να επιδιώξει την προστασία , των δίκαιων συμφερόντων της, αρκεί να μπορεί να αποφασίζει εθνικά κυρίαρχα και πολιτικά ανεξάρτητα.
    10] η τελευταία συμφωνία του ΟΗΕ του 1982 για το δίκαιο της θαλάσσης, η οποία μετά την κύρωσή της από 60 χώρες και εν συνεχεία από 192 ετέθη σε ισχύ και οι προβλέψεις της πλέον, αποτελούν εθιμικό δίκαιο τουτέστιν υποχρεωτικό, jus cogens, γιά όλες τις χώρες ακόμη και για αυτές που δεν την έχουν υπογράψει, όπως είναι στη Μεσόγειο η Τουρκία, το Ισραήλ, η Συρία, η Λιβύη και το Μαρόκο, ενώ η Αγγλία που έχει συμφέροντα στην περιοχή, την έχει υπογράψει.
    11] τέλος, πέραν των ως άνω νομικών κειμένων, έχουμε και τη ζωντανή πραγματικότητα, που αποδεικνύει ότι το Αιγαίο είναι ελληνικό και την ιστορία, την οποίαν δεν πρέπει να παραβλέπουμε, γιατί μας αποδεικνύει, από τα βάθη των αιώνων και συγκεκριμένα από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, το σεισμό του 1630 στη Σαντορίνη , τον Αιγαιακό, Μινωικό και Μυκηναικό, την ελληνικότητα του Αιγαίου, που υπήρξε το λίκνο του πρωτοελλαδικού πολιτισμού μας, γεγονός που ομολογεί και ο Τούρκος ναύαρχος Piri-Reis,στο βιβλίο του που εξέδωσε το 1512.

    Έπειτα από την παραπάνω περιληπτική παράθεση των νομικών κειμένων, που αποδεικνύουν την ελληνικότητα του Αιγαίου, ας δούμε τώρα και τους θεσμούς οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί με την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ορίζονται κατά ζώνες , τις οποίες όμως, όπως είπαμε, άρχισε να αμφισβητεί η Τουρκία, από το 1975, προβάλλοντας αυθαίρετες και παράνομες αξιώσεις σε βάρος της Ελληνικής κυριαρχιας και των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, κατά παράβαση θεμελιωδών διατάξεων του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου της θαλάσσης, οι ζώνες αυτές είναι.

    1] Τα Εσωτερικά Ύδατα.
    Η Σύμβαση του 1982 την οποία έχει κυρώσει η Ελλάδα αναγνωρίζει στα Κράτη το δικαίωμα να σχηματίζουν εσωτερικά ύδατα, τα οποία νομικά θεωρούνται «ωσεί έδαφος» και στα οποία τα κράτη έχουν το δικαίωμα να ασκούν πλήρη και απόλυτη κυριαρχία. Τα εσωτερικά ύδατα καθορίζονται, με την εφαρμογή δυο μεθόδων ήτοι.

    * Της φυσικής ακτογραμμής (όταν έχουμε δανδελωτές και πολυσχιδείς ακτές και κόλπους). Και
    * Τις Ευθείες γραμμές βάσεως, σύμφωνα με την Απόφαση του Δ.Δ. του 1951,στην υπόθεση μεταξύ Αγγλίας και Νορβηγίας.

    Ως εκ τούτου η Ελλάδα μπορεί και δικαιούται να εφαρμόσει τις ευθείες γραμμές βάσης, αντί της μεθόδου της ακτογραμμής και να καταστήσει πολλά τμήματα της θαλάσσης εσωτερικά της ύδατα, στα οποία έχει το δικαίωμα να ασκεί πλήρη και αποκλειστική δικαιοδοσία .Ακόμη και οι κόλποι που έχουν άνοιγμα μέχρι 24 ναυτικά μίλια, μπορούν να ενωθούν με ευθείες γραμμές, όπως προσπάθησε ναι κάνει ο Καντάφι στον κόλπο της Σύρτης που είναι 296 ν.μ. και η Ιταλία στον κόλπο του Ταρανδα που είναι 60 ναυτ. μίλια κτλ.

    Πλήρης και Απόλυτη Κυριαρχία στα εσωτερικά της ύδατα, μίας χώρας, σημαίνει :

    α) απόλυτο δικαίωμα εκμετάλλευσης όλων των πηγών της θάλασσας του βυθού και του υποθαλάσσιου υπεδάφους
    β) απαγόρευση προσέγγισης κάθε ξένου πλοίου χωρίς άδεια του Κράτους.
    γ) κανένα Κράτος δεν απολαμβάνει το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης.
    δ) απαγορεύεται η πτήση αεροσκαφών χωρίς άδεια του Κράτους.
    ε) ασκείται η πλήρης και απόλυτη εφαρμογή της εσωτερικής Νομοθεσίας και Δικαιοδοσίας του Κράτους κτλ.

    2] Η Χωρική θάλασσα η Αιγιαλίτιδα ζώνη
    Η ζώνη αυτή, στην οποίαν ασκείται η εθνική κυριαρχία των κρατών, μπορεί να φτάσει τα 12 ν.μ. βάσει των συμφωνιών του ΟΗΕ της Γενεύης του 1958 και του Καράκας του 1982 , που πλέον έχουν καταστεί διεθνές εθιμικό δίκαιο ,δηλ. υποχρεωτικό για όλες τις χώρες και για αυτές που δεν τις έχουν υπογράψει.

    Αιγιαλίτιδα ζώνη και κατ έπέκταση Υφαλοκρηπίδα έχουν και τα νησιά ,που έχουν χλωρίδα και πανίδα

    Η Ελλάδα με το Νόμο 1231\1913 που ψήφισε, έχει το δικαίωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου, :

    α) να κλείνει τους κόλπους της με άνοιγμα μέχρι τα 20 ν.μ.και
    β) να απαγορεύει και την αβλαβή διέλευση των πλοίων

    Στη Αιγιαλίτιδα θάλασσα η Ελλάδα μπορεί να ασκεί πλήρη, απόλυτη και αποκλειστική κυριαρχία, μέχρι τα 12 ν.μ. με βάση τον εθιμικό νόμο, γιατί η ίδια έχει καθορίσει για Αγιαλίτιδα ζώνη της 6 ν.μ H Ελλάδα με το Ν. 2321/55 επιφύλαξε το δικαίωμα να επεκτείνει την Αιγιαλίτιδα ζώνη της, από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.

    Ενώ με το Π.Δ. 1231/31 είχει ορίσει το εύρος του εναερίου χώρου στα 10 ν.μ. για λόγους αστυνόμευσης και ασφαλείας της χώρας και θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η διαφορά, υπήρξε η αιτία της πρώτης αμφισβήτησης του εναερίου χώρου μας και στο χώρο αυτόν δηλ. μεταξύ των 6μιλών και των 10 μιλίων γίνονται οι σκληρές αναχαιτήσεις της αεροπορίας μας με τα τουρκικά αεροπλάνα .

    Στην Αιγιαλίτιδα ζώνη όπως είπαμε, η κάθε χώρα ασκεί πλήρη κυριαρχία, πλην της αβλαβούς διέλευσης, η οποία όμως θα πρέπει να συμμορφώνεται με τη νομοθεσία της παράκτιας πολιτείας που αφορούν,θέματα υγείας, λαθρεμπορίου, ασφαλείας, πειρατίας, ρύπανσης κτλ.

    Η πλήρης κυριαρχία μιας χώρας στα χωρικά της ύδατα, σημαίνει την εφαρμογή της εσωτερικής της νομοθεσίας και δικαιοδοσίας, με την οποίαν δίδεται το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης,οπως είπαμε ανωτέρω και τα υποβρύχια, τα οποία οφείλουν να αναδύονται στην επιφάνεια και να επιδεικνύουν τη σημαία τους. Τα αεροσκάφη δεν μπορούν να πετούν πάνω από τα χωρικά μας ύδατα, χωρίς άδεια η εκ των πρωτέρων ενημέρωση της πολιτείας , εκτός από τους πορθμούς ,τα διεθνή κανάλια και τα στενά της διεθνούς ναυσιπλοιας.

    3] Η Ομορος η Συνορεύουσα ζώνη Contiguous Jone]
    Η παράκτια πολιτεία ,πέρα από την Αιγιαλίτιδα ζώνη, έχει το δικαίωμα να ασκήσει κατ΄αποκλειστικότητα ωρισμένα δικαιώματα,σύμφωνα με τον εσωτερικό της κανόνα που τελικώς αναγνωρίστηκε και διεθνώς με τις συμφωνίες που υπογράφτηκαν στα πλαίσια του ΟΗΕ. Τα δικαιώματα αυτά μπορούν να ασκηθούν μέχρι τα 12 ν.μ. από τις ακτές της και αφορούν,1]παραβιάσεις κανόνων τελωνειακών , οικονομικών, μεταναστευτικών, υγιεινής και ρύπανσης και 2] τιμωρία των παραβατών ,των ανωτέρω κανόνων,
    Η αποκλειστικότητα της παράκτιας πολιτείας διασπάται σε ορισμένες περιπτώσεις από λόγους παραδοσιακούς η ιστορικούς.
    Στήν περίπτωση που δύο χώρες ηπειρωτικές η νησιωτικές βρίσκονται η μία απέναντι της άλλης και το εύρος του θαλάσσιου χώρου δεν είναι αρκετό για να καλύψει το δικαίωμα και των δύο χωρών ,τότε η διανομή γίνεται στο μέσο της νοητής γραμμής , σύμφωνα με τις συμφωνίες του ΟΗΕ και βάσει του εθιμικού δικαίου και της βασικής αρχής ,για την κυριαρχική ισότητα των χωρών.

    4] Η Αποκλειστική Οικονομική ζώνη και η ζώνη Αλιείας και Διατήρησης του ζωικού πλούτου της ανοικτής θάλασσας
    Σύμφωνα με την τελευταία συμφωνία του ΟΗΕ,του 1982 όλες οι χώρες ηπειρωτικές ,νησιωτικές η αρχιπελαγικές μπορούν να ορίσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους ζώνη αλλά και την ζώνη Αλιείας και Διατήρησης του ζωικού πλούτου , όπως τούτο έχει διεθνώς και εθιμικώς συμφωνηθεί και να ασκήσουν τα αποκλειστικά τους δικαιώματα. Με λίγα λόγια έχει πλέον διεθνώς θεσμοθετηθεί ότι όλες οι χώρες έχουν το δικαίωμα ασκήσεως αποκλειστικών δικαιωμάτων από τα 12 ν.μ. και εκείθεν προς την ανοικτή θάλασσα, εντός της οποίας μπορεί να συμπίπτουν η συνορεύουσα και η αλιευτική ζώνη, που προέβλεπε η συμφωνία της Γενεύης του 1958 και σε εύρος χιλιομέτρων [ίδετε χώρες της νότιας Αμερικής] η εν πάσει περιπτώσει μέχρι της μέσης γραμμής η του ημίσεως της αποστάσεως από την έναντι αυτής κειμένη χώρα, σύμφωνα με τους εθιμικούς κανόνες .

    5] Η Ανοικτή θάλασσα.
    Η ανοικτή θάλασσα είναι κοινό αγαθό. Οι Ρωμαίοι εξομοίωναν τη θάλασσα σαν τον αέρα και ο καθένας μπορούσε και είχε το δικαίωμα να την απολαύσει, γιαυτό την ονόμαζαν res nulius και res Communis. Η ανοικτή θάλασσα είναι για όλα ανεξαιρέτως τα Κράτη ακόμη και γι’αυτά που είναι περίκλειστα και δεν έχουν ακτές και χωρικά ύδατα. Την ελευθερία των θαλασσών διακύρηξε το πρώτον ο Ολλανδός Ουγκο Γκρόσιους ,για να στηρίξει τις δραστηριότητες της Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών. Η ελευθερία της ανοικτής θάλασσας σημαίνει ότι όλες οι χώρες έχουν το δικαίωμα.

    1] της ελευθεροπλοιας 2] της αλιείας 3] της τοποθέτησης υπογείων καλωδίων και σωλήνων 4] της ελευθέρας πτήσεως.

    Η ανοικτή θάλασσα είναι ανεπίδεκτος οιουδήποτε δικαιώματος , κατοχής, κυριαρχίας,κτλ.

    Την ανοικτή θάλασσα κανένα Κράτος δεν μπορεί να υπαγάγει στην αποκλειστική του αρμοδιότητα κυριαρχίας. Ανοικτές θάλασσες είναι εκείνες που βρίσκονται έξω από τα χωρικά ύδατα και έξω από την αποκλειστική οικονομική ζώνη, εάν έχει οριοθετηθεί από κάποιο παράκτιο η νησιωτικό κράτος

    6] Ο Εθνικός Εναέριος Χώρος, το FIR Αθηνών και ο καθορισμός ορίων Έρευνας και Διάσωσης από ναυτικά ατυχήματα .
    Ο εθνικός εναέριος χώρος της χώρας μας, καλείται ο αέρας που εκτείνεται πάνω από τα εδάφη ηπειρωτικά ή νησιωτικά, τα εσωτερικά ύδατα και την Αιγιαλίτιδα ζώνη της χώρας μας, σε ύψος 46.000 ποδών μέχρι το οποίο μπορεί να ασκηθεί έλεγχος, γιατί πέραν του ύψους αυτού εφαρμόζεται το δίκαιο του διαστήματος.

    Το FIR των Αθηνών, (Flight Information Region) εκτείνεται όσο και ο εθνικός εναέριος χώρος της Ελλάδος, όπως αυτό έχει ρυθμιστεί από το 1944 με τη Διεθνή Συμφωνία του Σικάγου του Οργανισμού της Διεθνούς Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) και της εν συνεχεία συμφωνίας των Παρισίων του 1952 και της Βαρσοβίας, που όμως δεν σέβονται οι Τούρκοι και κάθε τόσο προσπαθούν με τις ΝΟΤΕΣ που εκδίδουν να δημιουργούν κινδύνους στη αεροπλοία, με σκοπό να επιτύχουν την συνδιαχείριση του Αιγαίου η εν πάσει περιπτώσει του ημίσεως του Αιγαίου μέχρι τον 25 μεσημβρινό .

    Η Σύμβαση του Αμβούργου του 1979, προβλέπει ότι τα Κράτη θα πρέπει να συμφωνήσουν μεταξύ τους, για τον καθορισμό των ορίων για την Έρευνα και Διάσωση όσων κινδυνεύουν συνεπεία ναυτικών ατυχημάτων. Το ICAO βέβαια έχει ορίσει τα όρια έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο σύμφωνα με τα όρια του FIR των Αθηνών. Η Τουρκία όμως η οποία βυσσοδομεί πάντα σε βάρος της χώρας μας και για να αποκτήσει πλεονεκτήματα στο Αιγαίο, με εσωτερικό της Νόμο ,που όμως δεν μπορεί να αποκτήσει διεθνή δικαιώματα, προσδιόρισε τα όρια της αρμοδιότητας της μέχρι το ήμισυ του Αιγαίου -όπως είπαμε- με απατηλά και δόλια επιχειρήματα και με παραπλανητικές μεθόδους, ελλείψει αντίλογου από την Ελλάδα , π.χ. ότι τα νησιά μας του ανατολικού Αιγαίου είναι αποστρατικοποιημένα και ως εκ τούτου δεν έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν έρευνα και διάσωση, με συνέπεια να επιτύχουν την αναγνώρισή τους και από τη Γεν. Συνέλευση του ΟΗΕ. Βέβαια πάντα ταύτα δεν μπορούν να αντιστρατευθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλαδος στο Αιγαίο, που στηρίζονται σε μείζονος σημασίας νομικά κείμενα, που είναι jus cogens, για όλες τις χώρες και τα οποία έχουμε ήδη αναφέρει ανωτέρω.

    7] Η Υφαλοκρηπίδα

    Η συμφωνία της Γενεύης του 1958, η οποία κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν.Δ. 142/69 προβλέπει τα περί υφαλοκρηπίδος, που είναι, ο βυθός και το υπέδαφος των υποβρυχίων περιοχών παρακειμένων στις ακτές των ηπειρωτικών, νησιωτικών και αρχιπελαγικών χωρών, πέραν της Αιγιαλίτιδας ζώνης και σε βάθος 200 μέτρων ή και πέραν του ορίου αυτού, εφ’όσον το βάθος των υπερκειμένων υδάτων επιτρέπει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής. Η παράκτιος πολιτεία ασκεί επί της υφαλοκρηπίδας κυριαρχικά δικαιώματα, προς τον σκοπό εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων π.χ. πετρελαίου, μαγνησίου, κ.τ.λ.
    Στα υπερκείμενα ύδατα της υφαλοκρηπίδας επιτρέπεται η ελεύθερη ναυσιπλοΐα, η εγκατάσταση εξεδρών της παράκτιας πολιτείας, για την έρευνα και εκμετάλλευση, με παράλληλα μέτρα προστασίας των διερχομένων πλοίων.

    Η διανομή της υφαλοκρηπίδας, μεταξύ δύο, απέναντι αλλήλως κειμένων ή παρακείμενων πολιτειών, γίνεται με συμφωνία μεταξύ των με την εφαρμογή της μεθόδου της μέσης γραμμής και στην περίπτωση μη υπάρξεως συμφωνίας με παραπομπή του θέματος στο Διεθνές Δικαστήριο.

    Η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την Τουρκία, στις υπερφύαλες αξιώσεις της, προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο, με την Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, καλώντας την Τουρκία για την επίλυση του θέματος, πλην όμως η Τουρκία αρνήθηκε την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου.

    Έκτοτε και μέχρι σήμερα, το πρόβλημα έχει μείνει άλυτο-στάσιμο, και προσπαθεί η Τουρκία να επιβάλλει με τη βία alla manu militare, την θέλησή της, ενώ η Ελλάδα από την πλευρά της δεν παίρνει τα νόμιμα μέτρα, για την κατοχύρωση του 90% της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου που ανήκει στην Ελλάδα..

    8] Οι Προκλητικές Διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο.
    Η Τουρκία αποβλέπει πάντα στην ενσωμάτωση των Ανατολικων νησιών του Αιγαίου και επι αυτού υπάρχουν εκατοντάδες δηλώσεις της ηγεσίας της.
    α) θέλει τα νησιά ανοχύρωτα, βάσει της συμφωνίας της Λωζάνης, πλην όμως η συμφωνία Μοντρέ έδωσε το δικαίωμα εξοπλισμού των Στενών και παρομοίως το δικαίωμα εξοπλισμού των νησιών μας Λήμνου και Σαμοθράκης (δηλώσεις Υπ. Εξωτερικών Τουρκίας κ. Αράς ] Πέραν του φυσικού δικαιώματος της Αυτοάμυνας ,που έχει κάθε χώρα σύμφωνα με τον ΟΗΕ,ΝΑΤΟ. κτλ
    β] κατά τη διάρκεια του πολέμου ζήτησε να καταλάβει τα νησιά δήθεν γιά να μην διαθέσουν στρατιωτικές δυνάμεις οι σύμμαχοι
    γ] στο συνέδριο ειρήνης στο Παρίσι το 1947,προσπάθησε
    να ματαιώσει την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.
    δ) Το 1975 αρνήθηκε την επιστροφή μας στο ΝΑΤΟ προβάλλοντας veto με σκοπό να επεκτείνει τις αυθαίρετες και παράνομες αξιώσεις της στο Αγαίο.
    ε) Η Τουρκία προβάλλει ως προβλήματα του αιγαίου τα εξής

    1] την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.[με διαπραγματεύσεις δηλ. με την βία και την απειλή των όπλων]
    2] Το εύρος του εναερίου χώρου του Αιγαίου [με διεκδικήσεις μεχρι το μέσον του Αιγαίου από όπου περνά ο 25 μεσημβρινός]
    3] Το εύρος των χωρικών μας υδάτων [δεν συμφωνεί με την επέκταση της Αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 ν.μ. αν και η ίδια έχει κάνει χρήση του κανόνα αυτού στον Εύξυνο Πόντο και στη Μεσόγειο στις νοτιο-δυτικές ακτές της] με την απειλη πολέμου [causus belli]
    4] Τον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου, θέματα που είναι της εσωτερικής μας κυριαρχίας και αρμοδιότητας[παρα το αναγνωρισμένο δικαίωμά μας].όπως αναπτύξαμε ήδη.
    5]Την αλλαγή της εναέριας κυκλοφορίας, της έρευνας και της διάσωσης στο Αιγαίο.[γιατί θέλει να συνδιαχειριστεί μαζί μας ‘ολόκληρο το Αιγαίο και με το ΝΑΤΟ] η εν πάσει περιπτώσει μέχρι τον 25 μεσημβρινό
    6] Τις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» του Αιγαίου, [με τις οποίες στοχοποιεί πλέον των 131 νησιών μας].

    Το 1992 στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, η Ελλάδα δέχτηκε πρόταση του ΝΑΤΟ, για κατάργηση των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης του Νοτίου Αιγαίου, ενώ στη Συνδιάσκεψη της Μαδρίτης η χώρα μας αναγνώρισε ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο.

    Δυστυχώς οι ΗΠΑ, υποστηρίζουν ανέκαθεν την Τουρκία και σαν απόδειξη αυτού αναφέρω ότι το 1977, ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα Σώφλυ, είχε πει «ότι στο Αιγαίο, υπάρχουν ασυνήθεις γεωγραφικές ρυθμίσεις», γεγονός που ανάγκασε τον Ράλλη να τον χαρακτηρίσει persona non grata, και να ανακληθεί. Το State Department αργότερα είχε βγάλει ανακοίνωση, περί της δήθεν «ανάγκης εκ νέου ανάγνωσης των κειμένων που καθορίζουν το καθεστώς του Αιγαίου» δηλ. ασκούν σε βάρος μας πολιτική κανονιοφόρων.

    Έναντι αυτών εμείς ζητούμε τη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και μόνο ενώ ακόμη διατηρεί στρατό κατοχής στην Κύπρο, είναι ένοχος εγκλημάτων παλαιών και νέων κατά της ανθρωπότητας,αυθαιρετεί και παρανομεί καθημερινά σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

    Τέλος η ύπαρξης πετρελαίων στην περιοχή του Καστελόριζου, άνοιξε ως γνωστόν τις ορέξεις της Τουρκίας η οποία αμφισβητεί την ύπαρξη του νησιού ,την αιγιαλίτιδα ζώνη του την υφαλοκρηπίδα του, την οικονομική του ζώνη κτλ. κατά παράβαση θεμελιωδών διατάξεων του διεθνούς δικαίου. Το Καστελόριζο αποτελεί για την Τουρκία εμπόδιο πρόσβασης στην ανοικτή θάλασσα για την απόκτηση εκ μέρους της οικονομικής ζώνης στα ανακαλυφθέντα πετρέλαια της περιοχής, που όμως ανήκουν ,στην Οικονομική ζώνη της Κύπρου και της Ελλάδας από την μία πλευρά και της Αιγύπτου από την άλλη.

    Ο Νατοϊκός Διοικητής Σμύρνης, με επιστολή του ζητούσε την τοποθέτηση και Τούρκου διοικητού στο στρατηγείο της Λάρισας για τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, διαφορετικά ο τομέας του Αιγαίου, μέχρι την Στερεά & Πελοπόννησο θα ήταν τυφλός, μέχρις ότου ρυθμιστεί το θέμα του επιχειρησιακού ελέγχου. (Δηλ. θέλει το Αιγαίο, υπό την διαχείριση του ΝΑΤΟ και την συνκυριαρχία της Ελλάδος και Τουρκίας). Δηλ. το ΝΑΤΟ έρχεται σε αντίθεση και με την Ευρ. Ένωση και τις επιχειρήσεις FRONTEX, και ανέχεται όλες τις παραβιάσεις των Τούρκων στο Αιγαίο δηλ. λειτουργεί λίγο-πολύ, ως προβοκάτορας των σχέσεών μας με την Τουρκία.
    Η Τουρκική κορβέτα BAFRA, που διέσχισε 17 νησιά μας, δηλ.την Αιγιαλίτιδα ζώνη της χώρας μας, χωρίς να δώσει κανένα σχέδιο πλεύσης, παραβιάζοντας έτσι το Διεθνές Δίκαιο. Στις ημίκλειστες ή κλειστές θάλασσες, επιβάλλεται, όλως ιδιαιτέρως, η διεθνής συνεργασία γιά την εκμετάλλευσης,τις έρευνες τα μέτρα, προστασίας, κοινα προγράμματα για την εκμετάλλευση πηγών πετρελαίου αλλα και την διενέργειαν αλλιευτικών επιχειρήσεων .κτλ.

    Όπως έχουμε πει και στα άλλα σημεία της ομιλίας μας η Τουρκία, ενώ κατ’αρχήν και μέχρι το 1974, είχε αποδεχθεί το ανωτέρω νομικό καθεστώς του Αιγαίου, από το 1974, όμως και εντεύθεν, λόγω της αποχώρησής μας από το ΝΑΤΟ σε ένδειξη διαμαρτυρίας μας, για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, η Τουρκία άλλαξε πολιτική και αμφισβητεί το νομικό καθεστώς του Αιγαίου και προβάλλει αυθαίρετα και παράνομα αξιώσεις και δικαιώματα μέχρι το μέσον του Αιγαίου, όπου διέρχεται ο 25ος μεσημβρινός, δηλ. διεκδικεί συνδιαχείριση του Αιγαίου το οποίο κατά 90% περίπου ανήκει στην Ελλάδα, ή θα μπορούσε να ανήκει, εάν η Ελλάδα, δηλ. οι Ελληνικές Κυβερνήσεις είχαν ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, για την επέκταση της Αιγιαλίτιδας ζώνης

    Κατόπιν τούτου η Τουρκία στέλνει τα αεροπλάνα της, πάνω από το Εθνικό μας εναέριο χώρο, με συνέπεια να είμαστε σε συνεχή ετοιμότητα αναχαιτίσεώς των, δεσμεύει τον Ελληνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο για ασκήσεις της, όπως είναι η περιοχή Μυκόνου-Φούρνων & Ικαρίας (25 μεσημβρινός) υπό την εποπτεία ή καθοδήγηση του ΝΑΤΟ και τέλος αναχαιτίζει τα Ελληνικά αεροπλάνα όταν διέρχονται τον 25 μεσημβρινό.

    Έτσι λοιπόν η Τουρκία έφτασε στο σημείο να θεωρεί όλα τα νησιά ή νησάκια μας εκείθεν του 25 μεσημβρινού 131 τον αριθμό, ως δήθεν γκρίζα ή γκρίζες ζώνες γιατί δεν μνημονεύονται ρητώς στις διεθνείς συμφωνίες κατά παράβαση βέβαια όλων των άλλων νομίμων στοιχείων του Διεθνούς Εθιμικού Δικαίου και των διεθνών συμφωνιών του ΟΗΕ, περί μέσης απόστασης και των άλλων συμφωνιών που αναφέραμε καθώς και της Ιστορίας των νησιών και των κατοίκων τους κ.τ.λ.

    Τέλος, ζητά τον αφοπλισμό των νήσων και δη της Λήμνου και Σαμοθράκης, δήθεν βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης, ενώ η συμφωνία αυτή ανετράπη στο σημείο αυτό, με τη συμφωνία του Μοντρέ του 1936, η οποία έδωσε το δικαίωμα στην Τουρκία για επανεξοπλισμό των Στενών και κατ’επέκταση και των Ελληνικών νησιών, γεγονός το οποίο ανεγνωρίσθη ρητώς από την Τουρκία, με την επιστολή του Τούρκου Πρεσβευτή στην Αθήνα Russen Esref προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τη δήλωση του Τούρκου Υπουργού των Εξωτερικών Rastu Arras (το 1936) στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, όπως είπαμε ήδη.

    9] Οι σχέσεις Ελλάδος και Τουρκίας

    Κατόπιν των ανωτέρω είναι φανερό οποία είναι τα νόμιμα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των δύο χωρών και κυρίως η αυθαίρετη , παράνομη και προκλητική στάση της Τουρκίας, η οποία δίδει το νόμιμο και ηθικό δικαίωμα της Ελλάδος να προχωρήσει σε μια σειρά μέτρων για την διασφάλιση των δικαιωμάτων της, όπως.

    1] Να επεκτείνει την ηπειρωτική και νησιωτική της αιγιαλίτιδα ζώνη της σε 12ν.μ. αφού προηγουμένως προβεί σε μια σειρά από προληπτικά μέτρα.
    2] Να εφαρμόσει τις ευθείες γραμμές για τον καθορισμό της αιγιαλίτιδας ζώνης και το εύρος των εσωτερικών της υδάτων
    3] Να προσδιορίσει την όμορο ,την αλιευτική και τη αποκλειστική οικονομική της ζώνη .
    4] Να διακυρήξει τις θαλάσσιες ζώνες ασφαλείας της και να προσδιορίζει τους δίαυλους της ελευθεροπλοίας
    5] Να καταγγείλει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Γενική Συνέλευση ,την επιβουλή εκ μέρους της Τουρκίας της εθνικής μας κυριαρχίας ,της ανεξαρτησίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας .
    6] Να καταγγελθεί η Τουρκία στον ICAO και IMCO,τις αλλεπάλληλες παραβάσεις των διεθνών συμφωνιών που ΄εχουν υπογραφεί υπό την αιγίδα των .
    7] Να γίνει μια συστηματική και συνεχής καταγγελία της Τουρκίας σε όλο τον κόσμο, μαζί με τον απανταχού Ελληνισμό βάσει σχεδίου, για τις εγκληματικές της Πράξεις στη Μ.Ασία την Κων/πολη τα νησιά Ιμβρου και Τενέδου και για τα συνεχιζόμενα εγκλήματά της στην Κύπρο
    8] Να σταματήσει κάθε συνεργασία και βοήθεια της Ελλάδος για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαική Ενωση και τους Δυτικοευρωπαικούς οργανισμούς
    9] Να σταματήσουν οι οικονομικές συναλλαγές με τους Τούρκους ιδιαίτερα των ανατολικών νησιών του Αιγαίου με τις Τουρκικές πόλεις της Μ.Ασίας.
    10] Να θωρακιστεί η Ελλάδα με μια σειρά αμυντικών συμφωνιών με όσες χώρες περιβάλουν την Τουρκία και επιθυμούν να προχωρήσουν σε συμφωνία μαζί μας για την Ειρήνη, την Ασφάλεια και την Ισορροπία της περιοχής, όπως π.χ. η Ρωσία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Σερβία , η Ουκρανία, η Γεωργία, το Καζακστάν, η Κιρκιζία, η Αρμενία, η Συρία, η Ιορδανία, η Αίγυπτος κτλ, όπως έκαμε ο Ελ. Βενιζέλος πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους
    11]Να καταγγείλει την δήθεν δέσμευσή της από τη συμφωνία της Βέρνης, για αποχή από ερευνες και εκμεταλεύσεις του Αιγαίου και να ξεκινήσει την άμεση άντληση πετρελαίου από τη θέση « μπάμπουρας « της Θάσου

    Γιά να γίνουν όμως όλα αυτά , θα πρέπει να υπάρξη νέμεσης και κάθαρσης του εσωτερικού μετώπου, από την κόπρο του Αυγείου και αυτό δυστυχώς είναι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας, που αναζητά επιτακτικά τη λύση του ...

    [ παράκλησης το κείμενο αυτό να μεταδοθεί για λόγους ενημέρωσης, σε όσους περισσότερους Έλληνες του εσωτερικού και του εξωτερικού ]
    πηγη
    Δείτε το υπόλοιπο αυτής της ανάρτησης